Kişisel Gelişim Yolculuğu

Farklı Bakmak, Farklı Görmek, Farklı Düşünmek

2011-12-14T09:37:00.002+02:00

'' Diplomatın biri, fakir bir adamın yanına gider ve

-"Oğlunun evlenmesini sağlayabilirim" der.
- Oğlumun hayatına asla karışmam...
- Ama, kız Lord Rothschild'in kızı...
- Haaa! O zaman başka...

Diplomatın ikinci durağı, Lord Rothschild'in yanıdır.

- Kızınız için bir kısmet buldum Lord'um..
- Benim kızım evlenmek için henüz çok küçük...
- Ama, bu delikanlı halihazırda Dünya Bankası Başkan Yardımcısı...
- Bak o zaman başka...

Diplomat, Lord'un yanından ayrıldıktan hemen sonra soluğu Dünya Bankası Başkanı'nın yanında alır.

- Size başkan yardımcısı olarak tavsiye edeceğim, çok iyi bir delikanlı var.
- Şu an zaten ihtiyacımdan çok başkan yardımcım var, gerekmez...
- Ama, bu çocuk Lord Rothschild'in damadı...
- Bak o zaman oldu... Gelsin başlasın...

----------------------------------------

Farklı bakmak farklı düşünmek, farklı çözümler bulmanızı sağlar

-----------------------------------------

NASA uzaya astronot gönderdiğinde tükenmez kalemlerin yer çekimi olmayan ortamda çalışmadığını fark etti. Yerçekimi olmadığı için mürekkep kağıdın üzerine akmıyordu.

Bu problemin çözümü NASA'ya on yıla ve 12 milyon dolara maloldu. Öyle bir tükenmez kalem ürettiler ki bu kalem, yerçekimsiz ortamda, yukarı yönde, suyun altında ve sıfırın altından 300 C'ye kadar olan sıcaklıklarda yazı yazmaya olanak sağlıyordu.

Peki Ruslar ne yaptı...?? Kurşun kalem kullandılar.

------------------------------------------

Bu kadar basit!

Fakat üzülmeyin, bakış açınızı değiştirirseniz ne harcadığınız para boşa gider, ne harcadığınız zaman..

Zira Amerika'lılarda da öyle oldu. Uzayda yazan tükenmez kalemi bulmak aynı zamanda mürekkep püskürten yazıcının bulunmasına da sebep oldu ve Amerika'lılar harcadıkları paranın en az 100 bin katını kazandılar.

-----------------------------------------

Her problemin hem basit hem de uzun bir çözümü vardır. Hangisini seçeceğinizi vakit sıkıntınıza göre ayarlayın artık :)

-----------------------------------------

Ben insanların bakmadığı yere bakarım, onun için de görmediklerini görürüm.

HaKan...

Benim gibi kitap kurtları böyle bir yastığın ne kadar
hayati öneme sahip olduğunu anlamıştır.

Güneşe Doğru Zıplamak

2011-12-14T09:35:00.002+02:00

Karamsar olmak zor değil, zor olan çılgın bir fırtınadan sonra gökkuşağı gibi gülümseyebilmektir…
Kucaklamaya kollarının yetmeyeceği bir ağaç, bir tohumla başlar.
En uzun yolculuklar ise, bir adımla başlar.
Gerçek sevgiler ise, bir tebessümle başlar…
Annem her fırsatta çocuklarına, güneşe doğru zıplamalarını öğütlerdi. Güneşe ulaşamazdık ama hiç olmazsa ayaklarımız yerden kesilirdi.

Z.N. Hurston

Steve Jobs: Başarısının Sırları

2011-10-17T11:15:00.001+03:00

Steve Jobs,

bir deha daha aramızdan ayrıldı. Ama onun tarzı sonsuza dek yaşayacak. Onun tarzının ayrıntılarının, daha doğrusu onun başarısının ayrıntılarına hep birlikte göz atalım;

Mükemmeli Hedeflemek:

Jobs’ın en önemli özelliklerinden biri mükemmele odaklanmasıydı. 90′ların sonunda verdiği bir röportajda şöyle diyordu: “Mac’in çok satacağına inanıyorduk ancak Mac’i başkaları için değil, kendimiz için tasarladık. Yani, tasarımımızın ne kadar iyi olduğuna karar verecek olan da bizlerdik. Piyasaya çıkıp pazar araştırmaları yapacak değildik. Sadece yapabileceğimizin en iyisini yapmak istedik.”

Jobs, teknoloji ürünleri tasarlamayı iyi bir marangoz olmaya benzetir: “Kestane ağacından güzel bir komodin yapacaksınız. Arka taraf duvara yaslanacak, kimse görmeyecek diye, mobilyanın arkasında sunta mı kullanırsınız? Siz kalitesiz malzemenin orada olduğunu bileceksiniz, sırf bu yüzden arkaya da öne kullandığınız gibi, güzel bir parça tahta seçersiniz. Akşam sakin kafayla uyumanız için, estetiğin ve kalitenin her aşamada olması gerekir.“ Apple’ı diğer firmalardan ayıran bir özellik de Jobs ve üst düzey yönetiminin ‘idare eder’ veya ‘yeterince iyi’yle yetinmemesi. Çalışanların her birinden beklenen her gün mükemmele ulaşmak üzere performans göstermek. Çevresindekilere hep daha iyiye gitmek için önerisi şu oldu: iyi birşey yaptığınızda bunun üzerinde fazla durmayın, daha da iyisini yapmak için çalışın, hep bir sonraki adımın hayalini kurun.

Noktaları Birleştirmek:

İlk Mackintosh bilgisayarı, ‘bu bilgisayarı kim satın alır, kimin böyle bir bilgisayara ihtiyacı olur’ diye hesaplayarak değil, kendi ve arkadaşları için bir kişisel bilgisayar tasarlamak için geliştirdi. Sadece üretimde ve ticari kurumlarda kullanılan oda büyüklüğündeki bilgisayarların bilgi kapasitelerinin arttırılıp ebatlarının küçültülebileceğine inandı ve PC’lere ilham kaynağı olan ilk Mackintosh’u tasarladı. Kendi kişisel gelişimi daha da önemlisi keyif aldığı için, üniversitede aldığı bir kaligrafi dersinin Mackintosh’u tasarlarken nasıl da yardımına koşacağını yıllar öncesinden ön göremezdi. Kaligrafi sayesinde, estetik basımın bilgisayarla buluşmasını sağladı. Bu ders olmadan, çoklu punto ve orantılı mesafeli harfleri tasarlamak çok daha uzun zamanını alabilir, kişisel bilgisayarların gelişimi en az birkaç sene gecikebilirdi.

Geçmişte edindiği bilgileri yaşamının ilerleyen zamanlarında bir gün değerlendireceğine inandı. ‘Noktaları birleştirmek’ adını verdiği bu geçmişle gelecek arasında bağ kurma yeteneği onu hep ileriye götürdü. Gerektiğinde, geçmişten gelen engellere değil, bilgi ve deneyim birikimine bakmayı ihmal etmedi. Hep başını geleceğe doğru çevirdi, yeniliklere tam anlamıyla açık oldu. Engellere, insanların yapamazsınlarına, önüne çıkan her türlü kısıtlamaya boş ver dedi.

Odaklanma ve Yalınlık:

Jobs’ın en önemli mantralarından biri kompleks konuları yalınlaştırmadaki başarısı. Komplike tasarımları gerçekleştirmenin çok zor olduğu düşünülür. Ancak, bundan daha da zor olan komplike bir fikri basit bir şekilde sunmaktır. Apple ürünlerinin arkasındaki inanılmaz güç tam bundan kaynaklanmakta. Kompleks bir teknolojiye basit aygıtlar ve yalın bir tasarımla ulaşıyoruz.

Değişime İnanmak:

Daha iyi şeylerin yapılabileceğine, herşeyin geliştirilebileceğine inanmak Jobs’ın iş yapış biçimiydi. Bu yaklaşımıyla büyük resmi gördü ve teknoloji sektörünü yerinden oynatan inovasyonlar yaptı.

Bilgisayar sadece teknik adamların kullandığı bilgi bankası olmaktan çıktı, ofisimize ve evimize girdi, yüzyıllarca elde yapılan çizimler, tasarımlar, yazılar birden bilgisayarda yapılır hale geldi. Kasetler, CD’ler, DVD’ler ortadan kalktı, müzik ve filmler avucumuza sığan aletlerde yanımızda her yere taşıyacağımız eğlence kaynaklarımız oldu. Telefon ve bilgisayarın sabit olmasına gerek yoktu, mobil olmaya alışan biz insanların internetin gelişimiyle her yerden bilgiye ulaşması mümkündü. iMac, iPod, iTunes, iPhone, iPad derken Steve Jobs kendine bir ‘iWorld’ yaratmış oldu.

Müşterilerin Bir Adım Önünde Olmak:

Son kullanıcı ne düşünür ya da bunu nasıl kullanır yerine, kendini son kullanıcının yerine koydu, ben bunu nasıl kullanırım’a odaklandı. Bu yaklaşım Apple’ı ürünlerinin çoğunu müşteri ihtiyaçları ve geribildirimleri üzerine kuran teknoloji firmalarının önüne geçirdi. Jobs, kendine bağlı milyonlarca müşterisinin ihtiyaç ve isteklerini insanların hayal bile edemediği yeni oyuncaklar tasarlayarak giderdi. Her bir inovasyon bir öncekini geliştirdi, Jobs’ın hayalleriyle inşa ettiği yeni teknoloji hem kişisel hem de profesyonel hayatımızın içine kolayca oturdu. Mac, birçok farklı özgeçmişe sahip profesyonellerin kendi alanlarındaki çalışmalarına özgürlük getirdi, hayal güçlerini daha kolay kağıda ve ardından hayata geçirmelerini sağladı.

İnsanları Geliştirmek:

Steve Jobs statükoyu kabul etmeyen bir liderdi. Çalışanlarının da mevcut sınırları zorlayan, dünyayı değiştirmek için aç gözlerle çevresine bakan, fikirleriyle inovasyonları şekillendiren kişiler olmasını isterdi.

“Üst düzey birini işe aldığımda, kişinin yetenekli olması önceliğimdir. Kişi çok akıllı olmalıdır. Ancak, asıl konu: ‘Kişinin Apple’a aşık olup olmayacağıdır.’ Eğer bu yönetici Apple’a aşık olursa, herşey yerli yerine oturacaktır. O zaman kendisi için değil, Steve için değil, Apple için en iyi olanı yapmayı isteyecektir.”

Zorlu dönemlerde tüm işaretler aksini gösterse de, bir hedef uğruna uzun süre sıkı çalışmak Apple’daki üstün yeteneklerin ortak özelliği. Jobs, 2000′li yıllarda hızla kurulup kısa sürede iflas eden teknoloji start-upları için de benzer bir saptamada bulunmuştu: Başarılı girişimcileri başarısızlardan ayıran sebat edip etmemelerinde gizliydi.

Jobs, kendi gibi çalışanlarının da sonuç odaklı olmasına önem verirdi. Yöneticilerin çalışanlarının her adımını dikte ve takip ettiği bir sistem yerine, bağımsız hareketlerin desteklendiği, özgür düşüncenin beslendiği bir çalışma ortamının yeteneği geliştireceğini vurgulardı. Jobs, Apple’ın en popüler sloganlarından ‘farklı düşün’ ile özetlediği gibi, en güvenli ve bilinen yolu seçmenin kimseyi ileriye taşımayacağına inanıyordu. Ona göre, takım çalışmalarında cesur seslere, kimi zaman marjinal, kimi zaman absürd gelebilecek fikirler duyulmalı hatta geliştirilmeliydi. Yaratıcılık ve üstün performans, sıkı kurallar ve şirket politikalarıyla bastırılmamalıydı. Her çalışan şirkete, ürünlere kendinden bir şeyler katıyor olmalıydı.

Çok Yönlü Düşünmek:

Jobs, en güçlü rakibi Microsoft’u alkışlarken, firmanın ve Bill Gates’in dar düşündüğünün altını çiziyordu. Gates’in daha geniş düşünen ve gerektiğinde çılgınca şeyler yapmaya cesareti olan bir lider olmamasını yanlış buluyordu. Hatta bir görüşmesinde ‘keşke Gates aktivistlere katılıp asit dökseydi veya gençliğinde bir Hint mabedine sığınsaydı, o zaman daha geniş düşünebilirdi’ diye bir açıklama yapmıştı.
1993 yılında Wall Street Journal’a verdiği bir röportajda ölürken ne noktada olmak istediğini şu şekilde ifade ediyor:

“Mezarda dünyanın en zengin adamı olmak bana bir şey demiyor. Benim yapmak istediğim şey; her gece yatağa yatıp bugün mükemmel bir şey yaptık diyebilmek.”

Muhtemelen Jobs uykuya dalmadan her gece kendi kendine bu sözleri tekrar etti ve dünyaya sunduğu ürünlerin tatminiyle uykuya daldı. Ancak, son uykusuna da dünyanın en zengin adamlardan biri olarak dalmayı başardı: onun paha biçilmez serveti hayal gücü, azmi ve teknoloji dünyasına kazandırdıklarıydı.

Hedefleriniz Gerçekleşmediğinde...

2010-08-28T21:40:00.003+03:00

“Amacımızı elde edememek, bazen asıl gerçek amaçlarımızı elde etmek anlamına gelebilir”

Yukarıdaki söz Anthony Robbins’in çok güzel sözlerinden biridir. Bu sözle bağlantılı küçük bir hikaye paylaşmak istedim sizinle…

Bir zamanlar fakir bir Yunanlı, bir bankada kapıcı olarak işe başvurmuştu. İnsan kaynakları yöneticisi, biraz da aşağılayarak “Yazmayı biliyor musun?” diye sordu.

Yoksul Yunanlı, “Sadece ismimi” diye yanıt verince, işe kabul edilmedi.

Aradan yıllar geçti ve Wall Street’te düzenlen bir basın toplantısında, ünlü Yunanlı işadamına şu soru soruldu: “Anılarınızı yazmayı düşünüyor musunuz?”

Yunanlı işadımı, “Ben yazamam” karşılığını verince, gazeteciler şaşırdı. Ancak Yunanlı işadamı devam etti: “Eğer yazabilseydim, şimdi kapıcı olacaktım.”

- Bu hikaye Hilton Otellerinin kurucusu Condrad Hilton’un 1964 basımlı “Be My Guest” ( Konuğum Ol) adlı kitabından alınmıştır. Capital Haziran sayısı syf: 60′ta bu kitapla ilgili daha fazla bilgi bulabilirsiniz.-

Donarak Ölen Denizcinin Hikayesi

2010-04-06T09:32:00.001+03:00

1950′li yıllarda bir İngiliz şilebi Portekiz’den aldığı Madura şaraplarını İskoçya’ya götürür. Demir attığı limanda yükünü boşalttıktan sonra, şilepte çalışan denizcilerden biri unutulan şarap kolisi kaldı mı diye denetlemek üzere soğuk hava deposuna girer. Onun içerde olduğunu fark etmeyen başka bir denizci ise, kapıyı dışardan kapatır. Soğuk hava deposunda mahsur kalan denizci, var gücüyle bağırır, çelik duvarları yumruklar, ama kimseye duyuramaz sesini. Çakısıyla içerden açmaya çalışır kapıyı, mümkün değildir. Boş şilep, yeni yükünü almak üzere Portekiz’e doğru yola çıkar.

Mahsur denizci, depoda açlıktan ölmeyecek kadar yiyecek bulur. Ama deponun dondurucu soğuğuna fazla dayanamayacağının bilincindedir. Kapıyı açamayan çakısıyla, çelik duvarlara kendisini bekleyen ölüm sürecini yazmaya, daha doğrusu kazımaya başlar. Günbegün, adeta bilimsel bir titizlikle soğuğun vücuduna önce uyuşturucu sonra yavaş yavaş öldürücü etkilerini, el ve ayaklarının nasıl duyarsızlaştığını, donan burnunu ve buz gibi havanın dayanılmaz yakıcılığını anlatır.
Şilep Lizbon’a demir attığında, soğuk hava deposunun kapısını açan kaptan, zavallı denizcinin cesediyle karşılaşır. Duvarlara kazıdığı acılı sonunu okur ve.. kendisi de hayretten dona kalır.
Çünkü soğuk hava deposunun derecesi 19′dur. İskoçya’ya götürdükleri Madura şarapları 18 derecede taşınmayı gerektirmiş, şilep yükünü boşalttıktan sonra soğutma sistemi zaten kapatılmış olup, kendi haline bırakılan deponun sıcaklığı bir derece de yükselmiştir.
Yani biçare denizci donarak ölmemiş, donduğunu sandığı (ya da donacağına inandığı) için ölmüştür.
(Kaynak: Bernard Werber, ‘İzafi ve Mutlak Bilgi Ansiklopedisi’)
Yukarıdaki hikayeyi mutlaka bir yerlerde değişik şekillerde okumuşsunuzdur, özellikle paylaşmak istedim çünkü hikayenin doğru ve aslını kaynağı ile görmenizi istedim.
Bir insan donacağına bütünüyle inandığı için asla donulmayacak hatta üşünmeyecek bir yerde donarak ölmüştür. Bu üzüntülü bir hikaye olmakla birlikte bir yandan da insan zihninin daha çok bilinçaltının neler yapabileceğini bize göstermiştir.
İnsan Zihninin Gücü adlı yazı dizimde elimdeki gerçek hikayeleri ve videoları sizlerle paylaşacağım.
“İnsanların zihninden yeryüzünden kazanılandan daha fazla değerli taş ve altın çıkarılması mümkündür.”
Thomas Edison

Bana Yalan Söyle (Lie to Me)

2010-02-02T00:06:00.002+02:00

Ben insan psikolojisi ve hipnoz üzerine çalışan, araştırma yapan birisi olduğum için insanların en küçük davranışlarını bile farketmek zorundayım. Sözgelimi ben bir kelime söylediğimde karşımdakinin hemen o kelimeye verdiği tepkiyi hissederim ve ona göre devam edip etmeyeceğime karar veririm.

Tabii bazı insanlar duygularını saklamayı diğer insanlardan daha iyi beceriyorlar, bu farkı anlamak için çocukları örnek verebiliriz; çocuklar yalan söylediğinde, utandığında veya yanlış bir şey yaptıklarında bunu beden dillerinde açıkça görürsünüz ama büyüdükçe bunu saklamayı öğrenirler. Fakat insanları okumayı bilirseniz büyüklerin de yalanlarını rahatlıkla görebilirsiniz.

Başta dediğim gibi ben bu alanda uzmanlaştığım için dünyada bu konudaki en iyileri bulmak ve onların çalışmalarını takip etmek zorundayım. Klasik beden dili kitaplarından bahsetmiyorum, onları zaten okudum, kaldı ki klasik beden dili kitaplarını okurken de zeki bir okuyucu olmanız gerekiyor, çünkü o kitaplardaki bazı hareketler kendi kültürünüzde işe yarayamayabilir veya bir karşılığı olmayabilir. Fakat küreselleşen dünyada beden dilinin artık evrenselleşmeye başladığını da unutmamak lazım.

Konumuza dönersek beden dili araştırmaları yaparken Dr. Paul Ekman ile tanıştım, kendisi klinik psikoloji mezunu ve 1948 yılından beri insanların yalan söyleyip söylemediği üzerine çalışıyor. Yaptığı çalışmaları, aldığı ödülleri ve hakkındaki diğer bilgileri öğrenmek istiyorsanız buraya tıklayın. Sitesinde Lie to Me adlı dizinin kendisinden esinlenerek yapıldığını okudum ve hemen Lie to Me dizisini buldum sonra da tiryakisi oldum :)

Paul Ekman beden dilini bir ileri aşamaya taşımış ve insanların (yüz) mimiklerini okuma konusunda uzmanlaşmış. İlginçtir ki yüz ve mimiklerin yalan söyleme olasılığı beden dilinin yalan söyleme olasılığından daha az, şeytan ayrıntıda gizlidir lafı hayatın her alanında olduğu gibi burada da karşımıza çıkıyor.

Bu konuda elimde çok materyal olduğu için bu konuyu bir kaç yazı dizisi şeklinde paylaşacağım ve bazı videoların analizlerini size diğer yazılarımda yapacağım.

İlk önce Foxlife adlı sitenin eklediği, Lie to Me dizisinden bir kaç ipucu alalım.

Renklerin Dili - Renkler Konuşuyor

2010-01-07T09:42:00.001+02:00

İletişimin iki unsuru vardır, birisi sözlü iletişim diğeri de sözsüz iletişimdir. Biz hep sözlü iletişim üzerine çalışırız, iletişim üzerine yapılan eğitimlerin %90′da sözlü iletişim üzerinedir. Fakat gariptir ki yapılan bilimsel araştırmalar sözsüz iletişimin, sözlü iletişimden çok daha güçlü olduğunu göstermiştir. Yani siz kelimelerle bir şeyler anlatmaya çalışıyorsunuz ama sözsüz iletişim yoluyla daha önceden karşı tarafa yığınla bilgi göndermiş oluyorsunuz.
Peki sözsüz iletişim nedir? Beden dili midir? Hayır. Beden dili sözsüz iletişimin sadece bir parçasıdır. Sözsüz iletişimin unsurlarını sayarsak, Giydiğiniz kıyafetler, taktığınız takılar, (yüzük, saat, kolye vs.) kıyafetlerinizin rengi, ses tonu, beden duruşu, jest, mimikler vs. vs.
Geçenlerde bir beyefendi ile tanıştım, kendisi işinde çok başarılı olmasına (ürettiği el işi ürünlerde) rağmen ürünleri için iş konuşmasına gittiğinde hep red cevabı alıyordu. Fakat kendisinden daha kötü iş çıkaranlar büyük iş anlaşmaları yapmışlardı bile, pek yanlış olan neydi? Ben zaten kendisi ile konuştuğumda yanlış olan şeyi hemen anlamıştım. Çünkü beden dili, giydiği kıyafetler ve tavırları karşı tarafa güvensizlik işaretleri gönderiyordu ve o bunun farkında değildi. Fakat o, “Bunun ne önemi var, ben işimde iyiyim yetmez mi?” diyordu. Doğru söylüyordu, keşke dediği olsaydı ama insanların artık öncelikleri değişti, daha farklı bir dünyada yaşıyoruz, siz de bu dünyada hedeflerinizi gerçekleştirmek veya en azından işinizde başarılı olmak istiyorsanız bu kuralları bilmeli ve uygulamalısınız. Şimdi birazını öğrenmeye başlayalım;
İlk önce size sözsüz iletişimin bir unsuru olan Renklerin Dili‘nden bahsedeceğim.
Mavi ve Koyu Tonları
Mavi bir kere iştah kapatıcı bir renktir, doğada mavi yiyecek çok ender bulunur. Mavi yiyecekler insana itici gelir çünkü ilk çağlarda atalarımız yiyecek ararken zehirli yada bozulmuş yiyeceklerden uzak durmayı öğrendiler. Genelde bu yiyecekler mavi, mor yada siyah olarak görünüyordu. Bu konuda yapılan deneyler sırasında katılımcılara mavi boya katılmış yiyecekler ikram edildiğinde hemen hemen hepsi iştahını kaybetti. Onun için fast food tarzı yerlerin duvarları, sandalyeleri vs. hiç bir zaman mavi olmaz. Daha çok iştahı açıcı bir renk olan kırmızıyı kullanırlar.
Mavi, sinir sistemini rahatlatır. Rahat düşünmeyi sağlar, Batıda intiharları azaltmak için köprü ayaklarını maviye boyarlar. Duvarları mavi olan okullarda çocukların daha az yaramazlık yaptığı saptanmıştır. Türkiye’de Renklerin Adamı olarak bilinen Metin Yahya Üster Bursa Setbaşı köprüsünü yaşanan intiharlardan dolayı Marshall sponsorluğunda maviye boyatmış ve istatistiki raporlara göre intiharların azaldığı görülmüş. Ama ne yazık ki geçen gün setbaşı köprüsünden geçerken mavi rengi kaldırdıklarını tekrar koyu bir renge boyadıklarını gördüm.
Gelelim Koyu Mavi‘ye
Önemli, güvenilir ve Ciddi görünmek için kullanılan bir renktir. Kozmik renk olarak kabul edilir; sonsuzluğu, otoriteyi, verimliliği simgeler. O yüzden dünyadaki firmaların yarıdan fazlası logolarında koyu mavi (lacivert) kullanır. Lacivert giyen kişiler kendilerini çok daha karizmatik ve inandırıcı hissederler. İnsanların üzerinde başarılı ve güçlü imajı bırakır.

Bu işe en çok önem veren Amerika Birleşik Devletleri’nin başkanları konuşmalarında arka fon olarak hep bu rengi seçerler. 2008 Amerikan seçimleri kampanyası boyunca her iki adayda hep koyu mavi tonları kullandılar. Obama‘nın web sitesine bakın ne demek istediğimi anlayacaksınız.
Şimdi bir kaç fotoğrafı inceleyelim.
Barack Obama
Bir başka konuşması
Bir başka konuşması, yine aynı fon
Bill Clinton
George Bush
2008 Amerikan seçimleri Cumhuriyetçi parti adayı John McCain
Hillary Clinton arkafon yerine elbisesinde koyu maviyi tercih etmiş
Fakat burada yine arkafona dönmüş :)
Sözsüz iletişim konusunda yaptığım çalışmaları “Liderin Beden Dili” adlı bir kitapta toplayacağım. Kitaptan güzel bölümleri, aynı bu yazıdaki gibi sizlerle paylaşacağım.
En kısa zamanda bitirmek istiyorum. Bu arada renklerin dilinden devam edeceğiz. Yeni yazı yakında…
Hakan Mengüç

Bir Kelebek Dersi - Bir Kelebek Öyküsü

2009-08-29T14:56:00.005+03:00

Bir gün kozada küçük bir delik belirdi. Bir adam oturup kelebeğin saatler boyunca bedenini bu kuçük delikten çıkarmak için harcadığı çabayı izledi. Ardından, sanki ilerlemek için çaba harcamaktan vazgeçmiş gibi geldi ona. Sanki elinden gelen herşeyi yapmış ve artık yapabileceği bir şey kalmamış gibiydi. Adam bu duruma üzüldü ve kelebeğe yardım etmeye karar verdi: eline küçük bir makas alıp kozadaki deliği büyütmeye başladı. Bunun üzerine kelebek kolayca dışarı çıkıverdi. Fakat bedeni kuru ve küçücük, kanatları buruş buruştu.

Adam izlemeye devam etti. Çünkü her an kelebeğin kanatlarının açılıp genişleyeceğini ve bedenini taşıyacak kadar güçleneceğini umuyordu. Ama bunlardan hiç biri olmadı! Kelebek, hayatının geri kalanını kurumuş bir beden ve buruşmuş kanatlarla yerde sürünerek geçirdi. Ne kadar denese de asla uçamadı.

" Cehenneme giden yol, iyi niyet taşlarıyla döşenmiştir. " Willam Blake

"The road to hell is paved with good intentions"

Başkalarının, Çöplerini Üzerinize Dökmesine İzin Vermeyin

2009-08-26T14:56:00.004+03:00

Bir bayan anlatıyor;

Havaalanından dönmüşüm, acelem var. Hemen bir taksiye atladım ve yola koyulduk. 15 dakika filan sonra park halindeki bir araba birden önümüze çıktı ve taksici milim farkla çarpmadan arabayı kurtardı.

Arabayı birden önümüze kıran adam birde camdan başını çıkarıp söylenmeye, bağrınmaya başladı. Taksici gülümsedi ve ona içten bir şekilde el salladı. Şaşırmıştım. Taksiciye sordum, 'Neden bunu yaptınız? Adam neredeyse arabanızı mahvedecekti.'

Taksici bana çöp kamyonu ilkesi diye bir şey öğretti. Bir çok insanın çöp kamyonu gibi olduğunu söyledi. "Birçok insan her tarafta çöp dolu bir şekilde dolaşıyor. Bunlar kızgınlık, öfke, reddedilme ve hayal kırıklığı dolular. Çöpleri biriktikçe onu bırakacak bir yere ihtiyaç duyuyorlar ve bazen sizin üzerinizie bırakabilirler. Asla üstünüzüe almamanız gerekiyor. Sadece gülümsemeli, onlar için iyi şeyler temenni etmeli ve yolunuza devam etmelisiniz. Onların çöpünü alıp işyerinize, evinize veya sokaktaki diğer insanlara dağıtmayın."

İncinsen de incitme

Çünkü yüzünü güneşe dönen insan gölge görmez!

Aynı İşi Yapan Üç Kişi

2009-08-24T09:05:00.004+03:00

Fransa’da, ağır işçilerin işleri hakkında ne düşündüklerini incelemek üzere araştırmayı yürüten bir görevli, bir inşaat alanına gönderilir.

Görevli, ilk işçiye yaklaşır ve sorar: “Ne yapıyorsun?” “Nesin sen, kör mü?” diye öfkeyle bağırır işçi. “Bu parçalanması imkansız kayaları ilkel aletlerle kırıyor ve patronun emrettiği gibi bir araya yığıyorum. Cehennem sıcağında kan ter içinde kalıyorum. Bu çok ağır, ölümden beter bir iştir.”

Görevli hızla oradan uzaklaşır ve çekinerek ikinci işçiye yaklaşır. Aynı soruyu sorar: “Ne yapıyorsun?” İşçi cevap verir: “Kayaları mimari plana uygun şekilde yerleştirilebilmeleri için, kullanılabilir şekle getirmeye çalışıyorum. Bu ağır ve bazen de monoton bir iş, ama karım ve çocuklarım için para gerekli ve sonuçta bir işim var. Daha kötü de olabilirdi.”

Biraz cesaretlenen görevli üçüncü işçiye doğru ilerler. “Ya sen ne yapıyorsun?” diye sorar. “Görmüyor musun?” der işçi kollarını gökyüzüne kaldırarak.“Bir katedral yapıyorum.”

Madem Ateşin Var, Ne Duruyorsun Karanlıkta? Koş Hayata...

2009-08-22T18:42:00.002+03:00

Video ile ilgili yazı burada: http://hakanmenguc.org/madem_atesin_var_neduruyorsun_karanlikta/ (site yeni kuruldu)

Şehr-i İstanbul Resimleri

2009-08-22T11:02:00.010+03:00

İSTANBUL'U DİNLİYORUM

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar, ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.
    
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Kuşlar geçiyor, derken;
Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık.
Ağlar çekiliyor dalyanlarda;
Bir kadının suya değiyor ayakları;
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.
    
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Serin serin Kapalıçarşı
Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa
Güvercin dolu avlular
Çekiç sesleri geliyor doklardan
Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları;
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.
    
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Başımda eski alemlerin sarhoşluğu
Loş kayıkhaneleriyle bir yalı;
Dinmiş lodosların uğultusu içinde
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.
    
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir yosma geçiyor kaldırımdan;
Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar.
Birşey düşüyor elinden yere;
Bir gül olmalı;
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı.
    
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı;
Bir kuş çırpınıyor eteklerinde;
Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum;
Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum;
Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından
Kalbinin vuruşundan anlıyorum;
İstanbul'u dinliyorum.
   
                    Orhan Veli

Fotoğrafları çeken Fatih Güner’in sitesine buradan bakabilirsiniz.

Kendi Çektiğim Fotoğraflar - Gün Batımları

2009-08-19T13:38:00.006+03:00

Hakan'ın Baktığı Yer

Artık çektiğim güzel fotoğrafları da sizlerle paylaşacağım.
Bakalım benim bakış açımdan çekilen fotoğrafları beğenecekmisiniz?
Bu arada elimdeki fotoğraf makinası iyi değil, onu kriter alarak inceleyin :)

Bir eğitimden dönerken bu manzarayı gördüm ve

hemen fotoğrafladım.

Renk cümbüşü... Evimin balkonundan çektim.

Tekne gezisinde çektim. Sağ tarafta görülen ada İmralı Adası
(Mudanya)

Mudanya limanının hemen yan tarafı...

Bisikletli müthiş denk geldi. Yine Mudanya...

Farklı Bir Yere Bakarsan, Farklı Şeyler Görürsün

2009-08-18T19:14:00.017+03:00

----------------------------------------

Farklı bakmak farklı düşünmek, farklı çözümler bulmanızı sağlar

-----------------------------------------

------------------------------------------

-----------------------------------------

Her problemin hem basit hem de uzun bir çözümü vardır. Hangisini seçeceğinizi vakit sıkıntınıza göre ayarlayın artık :)

-----------------------------------------

Ben insanların bakmadığı yere bakarım, onun için de görmediklerini görürüm.

HaKan...

Benim gibi kitap kurtları böyle bir yastığın ne kadar
hayati öneme sahip olduğunu anlamıştır.

Bu sayfanın kısa linki: http://fur.ly/4lv

Tuvaletlerde Kalıyordu, Şimdi İse Ferrarisi ile Geziyor - Hüseyin Özer

2009-08-16T22:52:00.007+03:00

(ayrıntılı haline http://hakanmenguc.org/huseyinozer/ adresinden bakabilirsiniz)

Annesiyle babası ayrıldığında 6 yaşındaydı Hüseyin Özer. Zor geçen çocukluk yılları ve bir türlü sevemediği köy hayatı onu bunalttı ve 11 yaşında köyünden kaçtı. Artık Ankara'nın sokaklarında kalıyordu, kışları tuvaletlerde yatıyor, yazları banklarda uyuyordu.

Hangi işleri yaptı?

- Çakmaklara gaz dolduruyordu
- Günlük bir lira yevmiye ile pastanede çalıştı
- Bulaşıkçılık yaptı

"Daha sonra Necati Bey Caddesi'nde bir pastanede günlük 2.5 lira yevmiyeyle işe başladım. İlk paramla taksitle siyah bir ceket aldım. Bu arada hâlâ tuvalette kalıyordum. Bir süre sonra İsmet Paşa'da Lale Lokantası'nda iş buldum. Kendime bir kömürlüğü kalacak yer yaptım. İyi para kazanıyordum. Bir külot, çorap, ikinci el ayakkabı ve kot pantolon aldım. Kömürlüğe bir de yatak aldım bir süre sonra. Artık köşeyi dönmüştüm. Biraz daha para kazanınca ranza yaptım kendime."

15 yaşında Ankara dar gelmişti ve İstanbul'a doğru yola koyuldu...

15 - 20 yaş arası lokantalarda çalıştı ve bu arada akşamları ingilizce kursuna gitti.

20 yaşında İngiltere'ye gitmeye karar verdi ve dediğini yaparak yanında 100 lirasıyla Londra'ya gitti. Bir dönercide iş buldu.

Sonra kendi geliştirdi, işi tamamıyla öğrendi, bir yer işletmenin tüm ayrıntılarını kavradı ve...

Devamı aşağıdaki videoda...

Göz Gerektir Göresi

2009-08-14T10:04:00.005+03:00

Adamın biri, ilk defa gittiği bir kasabada şaşkın şaşkın gezindikten sonra yol kenarında duran bir arabanın yanına sokulmuş ve arka koltukta tek başına oturan çocuğa:

- Buraların yabancısıyım, demiş. Parkın hemen yanı başındaki fırını arıyorum. Çok yakın olduğunu söylediler.
Çocuk arabanın penceresini iyice açtıktan sonra:

- Ben de buraya ilk defa geliyorum, demiş. Ama sağ tarafa gitmeniz gerekiyor herhalde.
Adam, çocuğun da yabancı olmasına rağmen bunu nasıl anladığını sormuş ister istemez.
Çocuk:

- Ihlamur çiçeklerinin kokusunu duymuyor musunuz? diye gülümsemiş. Kuş cıvıltıları da oradan geliyor zaten.
- İyi ama, demiş adam. Bunların parktan değil de bir tek ağaçtan gelmediği ne malum?
- Tek bir ağaçtan bu kadar yoğun koku gelmez, diye atılmış çocuk. Üstelik manolyalar da katılıyor onlara. Hem biraz derin nefes alırsınız, fırından yeni çıkmış ekmeklerin kokusunu da duyarsınız.

Adam, gözlerini hafifçe kısarak denileni yaptıktan sonra, cebinden bir kağıt para çıkartıp teşekkür ederken fark etmiş onun kör olduğunu.
Çocuk ise, konuşurken bir anda sözlerini yarıda kesmesinden anlamış, adamın kendisini fark ettiğini.

Işığa hasret gözlerini ondan saklamayı çalışırken:

- Üç yıl önce kaza geçirmiştim, demiş. Görmeyi o kadar çok özledim ki... Sizinkiler sağlam, öyle değil mi?
Adam çocuğun tarif ettiği yerde bulunan fırına doğru yönelirken:

- Artık emin değilim, demiş. Emin olduğum tek şey, benden daha iyi gördüğün...

En son ne zaman bir fincan çayınızla güneşin doğuşunu izlediniz?

Binbir çeşit meyve,
Binbir çeşit çiçek,
Binbir çeşit birbirinden güzel manzara,
Denizler, hava, su, ay, güneş...
Bu güzellikleri görebiliyor muyuz?

Yunus demiş ya; 'Göz gerektir göresi.."

Sizin Başarılarınız Başkalarına da İlham Olacak

2009-08-11T22:49:00.001+03:00

"Blog Yazarak Yılda 1 Milyon Dolar Kazanmak", Kimin Aklına Gelirdi?

2009-08-09T12:22:00.009+03:00

İnternette yine öğrenmeye hevesli bir şekilde gezinti yaparken Mert Erkal'ın Profesyonel Blogcu sayfası ile karşılaştım. Sayfayı biraz inceledikten sonra çok şaşırdım, çünkü Mert Erkal bütün geçimini Blog yazarak sağlıyordu ve bunun için 10 yıllık işinden ayrılmıştı, ayrıca çalıştığı yerde iyi maaş veren bir yerdi.

Hemen kendisine ulaştım ve hem blogumda hem de Sınırsız Güç grubumda paylaşmak için bir kaç soru sordum ve sağolsun hemen yanıtladı.

Ayrıca kendisi blog yazanlar için ve konuya kendini adamış insanlar için bir site yapmış, röportajın sonunda Mert Erkal'ın sitelerini paylaşacağım.

Mert Erkal

1) Sizi Blog yazmaya iten neydi? Yazmayı sevmeniz mi? Yaptığınız işi sevmemeniz mı? veya başka bir şey mi?

Kitap okumak ve yazmak çocukluğumdan beri en sevdiğim iki uğraştır. Blog yazmaya başlamam ile 10 senelik işimden kurtulma planları yapmaya başlamamın aynı döneme denk gelmesi kesinlikle bir rastlantı değildi. Monoton yaşantıma bir renk katmak ve gelecekteki mesleğimi yaratmak amacıyla blog yazmaya başladım.

2) Bu işten para kazanan, hayatını geçindirenler var mı?

Dünya genelinde pek çok insan bu şekilde geçimini sağlıyor. Özellikle Amerika'da yüzbinlerce insan sadece blog yazarak geçimini sağlıyor. Ülkemizde çok yaygın olduğunu söylersek abartmış oluruz. Mert'in Blog Akademisi ülkemizde blog yazarak geçimini sağlamak isteyen insanların sayısını artırmak amacıyla kuruldu.

3) Bugün blog yazarak en çok para kazanan kişi kimdir ve ne kadar kazanıyor? Çok paragöz bir soru oldu ama idare edin, merak ediyoruz :)

Bireysel olarak Darren Rowse (www.problogger.net). Tam olarak ne kadar kazandığını bilmemekle birlikte, 2005 yılı sonunda 1 milyon doları aşkın bir ciro yaptığını açıkladığı bir yazısını okumuştum. Grup halinde tutulan blogların ciroları çok daha büyük oluyor. Darren Rowse'u yakın takibe alırsanız sadece blog yazarı olmadığını, blogunun yaratmış olduğu etki alanını çok iyi kullanan bir internet girişimcisi olduğunu göreceksiniz.

4) Şu an hayatınızı tamamen internet ve blog'dan mı kazanıyorsunuz?

Evet, şuan hayatımı tamamen bloglarımdan ve internet girişimlerimden elde ettiğim gelirden kazanıyorum.

5) Ben bir işi başarma konusunda 3 şeyin önemli olduğuna inanıyorum; 1) O işe tutku duymak 2) O işi çok iyi bilmek 3) Çıkan engeller ve yaşanan başarısızlıklar karşısında yılmamak, bilakis bunlardan ders çıkarmak. Siz bu konuda ne dersiniz? Size göre başarının sırrı nedir?

Çok güzel ifade etmişsiniz. Bu işte başarılı olabilmek için asla vazgeçmemek ve her yere düşüşten sonra yeniden ayağa kalkmak için yeterli bir motivasyona sahip olmak gerekiyor. Benim motivasyonum kişisel olarak bir işkence halini alan işimden ayrılmak ve ekonomik özgürlüğümü elde etmekti. Başarı için sabırlı olmak ve yıllar boyunca aynı tempoyu bozmadan çalışmaya devam etmek gerekiyor.

6) Geleceğe yönelik hedefleriniz neler?

Türkiye'de profesyonel blogculuğun geçerli bir meslek haline geldiğini görmek gelecekten en büyük beklentim. Onun dışında Mert'in Blog Akademisi'ni köklü ve sağlam bir eğitim kurumu haline getirmek hedeflerim arasında.

6) Biraz da hayat deneyimlerinizden faydalanalım :) Bugüne kadar hayatınızın size öğrettiği en önemli ders nedir?

Hayat çok kısa. Sevdiğin işi yap, mutlu ol!

7) Son olarak blog yazanlara önereceğiniz üç en önemli şey nedir?

1) Havadan sudan bahsetmek yerine uzman olduğunuz ya da tutku ile bağlı olduğunuz bir konuda blog yazın.

2) Bütün beklentinizi Adsense ya da Clickbank üzerinden gelecek gelire bağlamayın. Ticari zekanızı besleyin ve geliştirin.

3) Sizi başarıya götürecek sağlam bir motivasyon bulun. Türkiye'de bulunabilecek en iyi motivasyonlardan bir tanesi, sizin profesyonel blogcu olarak başarılı olacağınıza inanmayan insanlara yanıldıklarını ispatlamak olabilir. Türkiye'de profesyonel blogculuk akıntıya kürek çekmek ile eşdeğer. Ancak başarılı olduğunuz zaman yaşadığınız kişisel hazzı tarif etmek için kelimeler yetersiz kalır.

Mert Erkal'ın Siteleri

Profesyonel Blogcu http://www.profesyonelblogcu.com
Mert'in Blog Akademisi: http://www.mertinblogakademisi.com/

Blog Yazarak Para Kazanmakla İlgili Diğer Kaynaklar

Acemi Blogcu

Annem Her Fırsatta Çocuklarına, Güneşe Doğru Zıplamalarını Öğütlerdi

2009-08-08T23:20:00.006+03:00

Peşlerinden Gidecek Cesaretiniz Varsa, Bütün Rüyalar Gerçek Olabilir

2009-08-07T10:01:00.003+03:00

Walt Disney'in bir hayali vardı, 'Dünyanın En Mutlu Yerini Yapmak'. Bu konuyu dostlarına açtığında dostları neden tutmayacağı hakkında bir sürü ıvır zıvır şey söylediler. Fakat o kafasına koymuştu, tutkusu vardı, bilgisi vardı ve asla vazgeçmeyecekti.

Hayal ettiği yer için bankaları gezdi ve kredi istedi. Sıkı durun, tam 302 banka onu reddetti, onun hayaline inanmadı. Ama vazgeçmediği için nihayet fikrine inanan biri çıktı ve Disneyland'ı kurdular.

Kurulduğu 17 Temmuz 1955'ten bu güne kadar her zaman insanların akınına uğrayan ve insanların 'Dünyanın En Mutlu Yeri' olarak adlettiği Disneyland tek bir adamın hayaliydi ve bu adam hayalinin peşinden sonuna kadar koştu.

Ve bir gün çıkıp şöyle bir söz söyledi;

"Peşlerinden gidecek cesaretiniz varsa, bütün rüyalar gerçek olabilir. Unutmayın her şey bir fare ile başladı." Walt Disney

İşte ben bu sözü dinlerim ve kendime rehber edinirim, çünkü bu sözü söyleyen kelimeler değil bizzat deneyimdir.

Şimdi aşağıdaki videoyu izlemenizi istiyorum ve size şunu soruyorum.
Hayalleriniz için ne kadar ileri gidebilirsiniz?

Howard Schultz'tan Bana Mektup Var!

2009-08-06T21:36:00.003+03:00

Ve şunu anladım, Howard Schultz bana bir mesaj vermeye çalışıyor ve ben de bu mesajı alıyorum.

Yakın zamanda sizlerle Starbucks Deneyimini paylaşacağım, sadece okuduğum onlarca kaynakla değil, birebir barista ve mağaza müdürleri ile yaptığım sohbetleri de katarak paylaşacağım.

Ve sıradan bir şeyi sıradışı bir deneyime dönüştüren Starbucks macerasından hem kendiniz için hem de varsa şirketiniz ya da çalıştığınız yer için büyük dersler çıkaracaksınız.

"Büyük Başarıların Hiç Biri Tesadüf Değildir!" - Howard Schultz

Avuçları Terleyen Bilge

2009-08-06T19:29:00.004+03:00

Avuçları Terleyen Bilge

Biz Zen üstadı olan Kasan ünlü bir soylunun cenaze törenini yönetecekti. Orada durup eyalet valisinin, diğer lordların ve leydilerin gelmesini beklerken avuçlarının terlemeye başladığını farketti.

Ertesi gün, öğrencilerini biraraya topladı ve henüz gerçek bir öğretmen olmaya hazır olmadığını itiraf etti. Onlara dilenci ya da kral olsun, tüm insanların önünde aynı tutumu sürdürmeyi başaramadığını açıkladı. Hala sosyal rollerle ve kavramsal kimliklerle hareket ediyor, insanların eşit olduğunu anlayamıyordu. Kasan oradan ayrıldı ve başka bir üstadın öğrencisi oldu. Sekiz yıl sonra aydınlanmış olarak öğrencilerinin yanına geri döndü.

05 Ağustos Çarşamba Günümün Özeti

2009-08-05T19:57:00.009+03:00

Günlerimi özetlemek, ileride yapmak istediğim bir proje, her gün neler yaşadığımı, neler öğrendiğimi paylaşmak istiyorum. Hem deneyimlerimden siz yararlanın diye hem de ben bir gün geriye dönüp baktığımda neler yaşadığımı neler öğrendiğimi göreyim diye. Bu aralar beta sürüm olarak ara sıra yazacağım, ne zaman başlayacağım konusunda bir bilgi yok.

Sabah 7,25 gibi kalktım, biliyorum biraz geç ama dünün yorgunluğu vardı üzerimde. 8.30'da evden çıktım ve Kipa'da ekibimin iki üyesiyle beraber gezindik (ekibimi sonra açıklayacağım) Patetesli pohaça aldık, Korupark kapalı olduğundan çay içebileceğimiz bir yer olmadığı için (ki aslında varmış sonradan farkettik) Kipa'nın içindeki bir yerde meyve suyu ile patatesli pohaçalarımızı yedik. Ama aslında meyve suyu ve pohaçaların parası ödenmemişti, yani kasadan geçmemişti. Çıkarken patatesli pohaçaların boş torbasını ve boş meyve suyu kutularını kasadan geçirirken kasiyer bize garip garip baktı.

Sonra oradan çıkıp Starbucks'a gittik, sabah olmasına karşın bi haylik kalabalıktı, sonradan öğrendim ki Korupark personelinin çoğu Starbucks'tan kahve içip gidiyormuş. Neyse Starbucks'ta oturup sohbet ederken ekibimizin son üyeside geldi ve iş konuşmaya başladık, Starbucks'taki müziğin sesi benim konuşma sesimi bastırdığı için kısmalarını istedik ve kıstılar. Güzel bir sohbetten sonra kendime Cafe Latte aldım ama short yani en küçük bardakta, yoksa bitiremiyorum. Başladım barista ile sohbete (barista kahve hazırlayan kişi) sıradışı deneyimlerinden tut, Starbucks'ı sevip sevmemesine kadar bir çok konudan konuştuk ve güzel şeyler öğrendim. Mesela gençler Starbucks'a geliyorlarmış, akşama kadar oturuyorlarmış bir tane bile kahve içmiyorlarmış, Starbucks ilkeleri gereği buna karışmaz, Starbucks, biz sizin üçüncü adresiniziz, der ve kahve içsenizde içmesenizde orada oturabilirsiniz.

Neyse Starbucks'tan çıktık, Mudanya'ya doğru yol aldık. Bugün hava durumunda rüzgarı 12 km/sn. gösteriyordu ve deniz durgundu ama benim canım tekneyle açılmak istemiyordu bugün. Limandaki dostumuza gittik yine uzun bir sohbet ve güzel bir dolma yemeğinden sonra denize girdik ve döndük uzun uzun ekibimle iş konuşmaları yaptık. Belli ki bu aralar yoğun çalışmalara gireceğim.

Misafiri olduğumuz eski toprak Akif abinin en sevdiğim yönü (bu arada bayağı dolu bir insandır) hep benzetmelerle konuşması; Evlere şenlik, Hacı hacıyı mekkede, derviş dervişi tekkede, it iti çöplükte bulur, Acemi ile sohbet tarifle ressamlığa benzer, nokta atışı (sonra aklıma geldikçe daha yazacağım)

İş sohbetlerimiz devam etti ve 18.00 gibi geri döndük. Bulvar üzerinde aşırı sıcakta eve doğru yürürken Bulvardaki cafeleri inceledim yine (boş duramam ki) Hep neden iş yapmıyor diye merak ettiğim bir yer vardı, adı Coffee Cub... Sonradan öğrendim neden iş yapmadığını, bir arkadaşım gitmiş ve filtre demleme usulu bir kahve istemiş, onlar başka kahve getirmiş. Ben bunu istemedim demiş, onlarda abi bizde sadece bu var demiş. Yahu sen adına Coffee Cub diyeceksin ve filtre kahve yapmayacaksın, bu nasıl iş!

Sonra eve geldim, yemek yedim, bu yazıyı yazdım. 1 saat sonra arkadaşım gelecek ve benim yarına hazırlamam gereken şeyler var.

Vay be bayağı uzun oldu.

Neyse hepinizin günü harika geçsin,
Bakalım bir gün sürekli günlük yazacakmıyım ?!
bu yazı 19.50'de yazıldı.

Bu 3 Şey Varsa, Hayatınız Güzeldir...

2009-08-01T11:32:00.004+03:00

Felcimin İçyüzünü Anlama: Bir Beyin Bilimadamının Kişisel Yolculuğu - Dr. Jill B. Taylor

2009-07-31T20:45:00.005+03:00

Aşağıdaki videoda Felcimin İçyüzünü Anlama: Bir Beyin Bilimadamının Kişisel Yolculuğu Kitabının Yazarı ve bir nöroanatomist olan Dr. Jill Bolte Taylor'un konuşmasını izleyeceksiniz.

Kitabının adında da belirtiği gibi, kendisine inen felci ve ondan sonra yaşadıklarını anlatıyor bu videoda...

Şimdi sizi video ile başbaşa bırakıyorum.

Videoyu Türkçe altyazılı izlemek için Wiew subtitles yazan yere tıklayıp turkish seçeneğine basın.

Dr.Jill Bolte Taylor Kimdir?

Dr.Jill Bolte Taylor; Harvard eğitimli, basılı bir kitabı bulunan,1996’da beyninin sol yarıküresinden ağır kanama geçirmiş bir nöroanatomisttir. Dr.Taylor; türüne az rastlanan bu felcin öğleden sonrasında yürüyememiş, konuşamamış, okuyamamış, yazamamış ve hayatındaki hiçbir şeyi anımsayamamıştır. Dr.Jill’in tüm fonksiyonlarını ve düşünme kabiliyetini geri kazanması sekiz yılı bulmuştur.O, New York Times’ın en iyi satılan biyografisi ‘’Felcimin İçyüzü: Bir Beyin Bilimadamının Kişisel Yolculuğu’’ nun yazarıdır (Kitap,Viking Penguin tarafından 2008’de yayımlanmıştır). Dr.Taylor,TIME Dergisi tarafından 2008 yılının dünyadaki en itibarlı kişilerinden biri olarak seçilmiştir.

Dr. Jill Bolte Taylor: (Video'daki konuşmanın tam metni)

‘’ Beyin üzerinde çalışmak için yetiştim, çünkü bir beyin rahatsızlığı olan şizofreni tanısı konulmuş bir erkek kardeşim var. Bir kızkardeş ve daha sonra da bir bilimadamı olarak; hayallerime neden sahip olabildiğimi, onları realitemle neden devreye sokabildiğimi ve neden gerçekleştirebildiğimi anlamak istedim. Erkek kardeşimin beyni ve şizofreni’sinde alışagelmişi hayalleriyle bağlantıya geçiremediği ve realiteyi paylaşamadığı, böylece bunun yerine bir delüzyon (yanılma) haline gelen neydi? Bu nedenle hayatımı şiddetli zihinsel hastalıklar üzerinde araştırma yapmaya adadım ve yaşadığım eyalet olan Indiana’dan, Harvard Psikiyatri Departmanı’nda Dr.Francine Benes’le birlikte çalıştığım Boston’a taşındım.

Laboratuarda normal kontrolda olarak tanı konulmuş olabilecek kişilerin beyinleriyle şizofreni, psikotik veya bipoler rahatsızlığı (iki uçlu mizaç bozukluğu, manik depresif) tanısı konulan kişilerin beyinleri arasındaki farkı karşılaştırdığımızda biyolojik farklılıkların neler olduğu sorusunu soruyorduk. Böylece aslında, beynin mikro-devrelerinin haritasını çıkartıyorduk. Hangi hücreler hangi hücrelerle ve hangi kimyasallarla bağlantı kuruyordu ve o kimyasalların miktarı neydi? Bu nedenle, hayatıma anlam kazandıran pek çok şey vardı.Çünkü, bu tür araştırmayı gün içerisinde gerçekleştiriyordum ve daha sonra akşamları ve haftasonları Zihinsel Hastalıklar Ulusal Birliği’nin Ulusal Fenom Savunucusu olarak seyahat ediyordum.Fakat, 10 Aralık 1996 sabahı uyandım ve kendimin bir beyin rahatsızlığına sahip olduğumu keşfettim. Beynimin sol yarısındaki bir kan damarı patlamıştı ve dört saat içerisinde beynimin bilgiyi işlemden geçirmek için olan bütün yeteneğinin tamamen ağırlaşmasını izledim. Kanama sabahı yürüyemedim, konuşamadım, okuyamadım, yazamadım ve hayatımın hiçbirşeyini anımsayamadım. Gerçekte, kadın bedenindeki bir bebek haline gelmiştim!

İnsan beynini eğer hiç gördüyseniz, her iki yarıküre de birbirinden tamamen ayrıdır ve ben size gerçek bir insan beyni getirdim. Öyle ki, bu gerçek bir insan beyni. Bu, beynin ön tarafı; bu, aşağı doğru sallanan omurilik kordonuyla beynin arka tarafı.Başımın içerisinde bu şekilde yerleşmiş olurdu. Beynin iki yarıküre biçimine baktığınız zaman, beyne ait iki korteks de birbirinden tamamen ayrıdır. Bilgisayarlardan anlayanlarınız için; sol yarıküremiz bir seri işlemci gibi fonksiyonunu yerine getirirken, sağ yarıküremiz de paralel bir işlemci gibi fonksiyon gösterir. İki yarıküre de 300 milyon aksonal liflerden oluşmuş olan Korpus Kollosum (bu yapı her iki beyin yarıküresini birbirine bağlar) aracılığıyla birbirleriyle bağlantı kurarlar, fakat her iki yarıküre de birbirinden tamamen ayrıdır. Bilgiyi işlemden farklı bir şekilde geçirdiklerinden dolayı da; her bir yarıküre birbirinden farklı şeyleri düşünür, farklı şeyler hakkında ilgilenir ve diyebilirim ki; tamamen farklı kişiliklere sahiptir. Sağ insan yarıküremiz bütünüyle şimdiki an, tam burası, hemen şimdiyle alakalıdır. Sağ yarıküremiz düşünür ve resimlendirir, bedenlerimizin hareketi aracılığıyla kinestetik olarak öğrenir. Enerji formundaki bilgi; algılama sistemlerimiz aracılığıyla anında akar ve daha sonra da şimdiki zamanın neye benzediğinin, nasıl koktuğunun, nasıl tat verdiğinin, nasıl hissedildiğinin ve nasıl ses verdiğinin muazzam resmine patlar. Ben,sağ yarıküremin bilinci aracılığıyla etrafımdaki tüm enerjiyle bağlantılı olan bir enerji varlığım. Biz, tek bir insan ailesi olarak sağ yarıkürelerimizin bilinci aracılığıyla birbirimizle bağlantılı olan enerji varlıklarız. Tam burada ve tam şu anda, dünyayı daha iyi bir yer haline getirmek için bu gezegen üzerinde erkek ve kızkardeşleriz. Şu anda mükemmeliz, bir BÜTÜNÜZ ve harikayız.

Sol yarıkürem, sol yarıküremiz çok farklı bir yerdir. Sol yarıküremiz doğrusal ve patetik olarak düşünür. Sol yarıküremiz bütünüyle geçmişle ve gelecekle ilgilidir. Sol yarıküremiz şu andaki anın muazzam resmini almak için dizayn edilmiştir. Bütün o detayları, tüm o detaylarla ilgili olanları toplamakta, kategorize etmekte, geçmişte ne öğrendiysek bütün o bilgiyle ilişkilendirmekte ve tüm olasılıklarımızı geleceğe tasarımlamaktadır. Sağ yarıküremiz lisanla düşünür. O, benim iç dünyamın dış dünyaya süregitmekte olan gevezeliğidir. O, bana ‘’ Hey, eve giderken yoldan muz almayı hatırlamalısın. Onlara sabahleyin ihtiyacım var’’, diyen küçük sestir. Çamaşırlarımı ne zaman yıkamam gerektiğini bilen ve hatırlatan hesaplayıcı zekâdır. Fakat, belki de en önemlisi o bana ‘’Ben, ben’’ diyen küçük sestir. Ve sol yarıkürem bana ‘’Ben’’ der demez; ben etrafımdaki enerji akışından ayrı, sizden ayrı tek bir kişi durumuna gelirim. Bu, felcimin sabahında kaybettiğim beyin kısmıydı.

Felcin sabahı sol gözümün arkasında sıkıştıran bir ağrıyla uyandım. Acı verici türden bir ağrıydı, dondurmayı ısırdığınızda hissettiğiniz bir ağrı gibiydi. Beni sıkıştırdı ve bıraktı. Daha sonra tekrar sıkıştırdı ve bıraktı. Benim için şimdiye kadar hiç alışılmadık türde bir ağrıydı. Daha sonra düşündüm ve ‘’Tamam, normal rutinime başlayacağım’’, dedim. Böylece kalktım ve tüm-vücut egzersiz makineme atladım. Bu şey etrafında kilitleniyordum ve daha sonra farkediyordum ki; ellerim barı kavrayan ilkel bir bent gibiydi. Çok garip düşünüyordum ve bedenime bakıyordum: ‘’Oh, yemin ederim acayip görünen bir şeyim.’’ Bilinç algılamam normal realiteden uzaklaşır uzaklaşmaz; makinedeki insan, deneyim ve o deneyim yaşanan anlaşılması zor alan da uzaklaştı. Başağrım daha da kötüleşiyordu ve ben makineden indim. Oturma odamın zemini boyunca bedenimdeki herşeyin ağırlaştığını, her bir adımın kaskatı ve çok çok ağır olduğunu farkettim. Adımımda hiçbir akıcılık yoktu ve algılama alanımda bir kısıtlama vardı. Böylece ben, tüm içsel sistemlerde bir noktadaydım. Banyomda duşa adım atmak için ayakta duruyordum ve o küçük sesin bedenime ‘’Tamam, kaslarını kontrol etmelisin.Kaslarını gevşetmelisin’’, dediğini duyabiliyordum. Dengemi kaybettim ve duvara karşı yaslandım. Sağ koluma baktım ve bedenimdeki sınırları artık belirleyemediğimi farkettim. Çünkü kolumun atomları ve molekülleri, duvarın atomları ve molekülleri ile karıştırılmış olduğundan dolayı, nereden başladığımı ve nerede olduğumu belirleyemiyordum. Tüm algıladığım bu enerjiydi, bu ENERJİYDİ ve kendi kendime soruyordum: ‘’Benim sorunum ne, neler oluyor?’’ O anda beynim, sol yarıküre beynim çatırdadı. Sol yarıkürem sanki birisi uzaktan kumandayı alıp, sessizlik butonuna basmışcasına tamamen sessizliğe girdi. Ve başlangıçta kendimi sessiz bir zihnin içerisinde bulmaktan dolayı şok oldum. Daha sonra etrafımdaki enerjinin büyüleyiciliğinden anında büyülenmiştim, çünkü bedenimin sınırlarını daha fazla tanımlayamıyordum. Kendimi çok muazzam bir şekilde ve genişlemiş hissettim. Ortada olan tüm enerjiyle TEK olduğumu hissettim ve orası çok güzeldi. Ansızın birdenbire sol yarıkürem tekrar devreye girdi ve bana ‘’Hey, bir problemimiz var ve yardıma ihtiyacımız var’’, demeye başladı. Ben ‘’ Oh, problemim var’’ diyordum ve anında o hayali, çok güzel olan yere kırılmış olarak yerleşen bilinç amaçsızca oradan oraya sürüklenmeye başlıyordu. Fakat, orası tamamen çok güzeldi! Beyninizin gevezeliğinin bağlantısının tamamen kopmasını, dışsal dünyanıza olan bağlantıdan ve bu alandan, daha sonra da işimden ve işime bağlı olan stresin bedenimden çıkmasını hayal edin… Bütün o bilgi ve ilişki, dışsal dünya ve o diğerlerine bağlantılı olan herhangi bir stres kaybolmuştu! Bu sakinliğin bilincinde olmayı hissettim…

Ve hayal edin, o 37 yılın duygusal yükünü kaybetmek nasıl bir duygudur!!! Oh, mutluluktan uçmayı hissettim! Orası çok güzeldi… Daha sonra sol yarıkürem tekrar sahneye çıktı ve ‘’Hey, yardım almak için dikkatini vermelisin. Benim yardım almam lazım, yardım almam lazım, dikkatimi toplamalıyım’’, diye düşünüyorum dedi. Bu nedenle duştan çıkmalıydım ve çabucak giyindim. Dairemin etrafında bekliyordum ve ‘’İşe gitmem lazım, işe gitmem lazım,’’ diye düşünüyordum. Araba kullanabilir miydim? Araba kullanabilir miydim? O anda sol kolum tamamen felç oldu. Daha sonra farkettim, ‘’Oh, bana felç geldi! Bana felç geldi!’’ Ondan sonra beynim bana ‘’Bu çok harika, çok harika,’’ demeye başladı. Kaç tane beyin bilimadamı kendi beyninin üzerinde içeriden dışarıya çalışabilirdi?! Daha sonra aklımdan ‘’Fakat, ben çok meşgul bir kadınım, felç için hiç vaktim yok,’’ geçti. Ve daha sonra ‘’Tamam, hiç zamanım yok ama bunu yapacağım, rutinime geri döneceğim. Bir-iki hafta içerisinde işe geri döneceğim,’’ demeye başladım. Aramak zorundaydım, fakat hatırlayamıyordum. En sonunda ofisimde bir iş kartım olduğunu hatırladım. Bunun üzerine çalışma odama gittim, en tepedeki üç sıra kartı çektim. Onu yaparken bile zihnimin kapalı olduğunu net bir şekilde görebiliyordum. İş kartımı anlayamadım, çünkü tüm gördüğüm şey benekler ve arka plandaki beneklerle karışmış rakamlardı. O açık-seçiklik dalgasını nasıl adlandıracağımı söyleyemiyordum. O anda realiteyle tekrar bağlanabilir ve ‘’ O kart değil, o kart değil,’’ diyebilirdim. Kart sırasının o az miktarı tam 45 dakikamı aldı! Bu arada, 45 dakikada beynimin sol yarıküresindeki kanama daha da büyümeye başladı. Sayıları anlamadım, telefonu anlamadım. Böylece, telefon defterini elime aldım, oraya bıraktım ve iş kartını da aldım. Onu da oraya koydum. Kart üzerindeki kısa ve eğri çizgilerin şeklini ve telefon defterinin üzerindeki kısa ve eğri çizgilerin şeklini eşleştirdim. Fakat daha sonra o hayali çok güzel yere amaçsızca sürüklendim ve geri döndüğümde o numaraların hepsini tuşladığımı hatırladım.Böylece, tamamen felçli olan kolumu felcin durması ve numaraların üzerine bastırmak için kullandım. Onlara bastırdıkça, normal realiteye geri döndüğümde o numarayı hali hazırda tuşladığımı söyleyebiliyordum. En sonunda, bütün numaralar tuşlandı ve ben telefonu dinledim. Çalışma arkadaşım telefonu açtı ve bana ‘’rrrrr’’ dedi ve ben kendi kendime ‘’Oh aman tanrım, bir av köpeği gibi’’, dedim ve zihnimi toparladım.‘’ Ben Jill, yardıma ihtiyacım var,’’ dedim ve sesim ‘‘rırrrr’’ diye çıktı. Kendime ‘’Bir av köpeği gibi söyledin,’’ dedim. Ne kadar uğraştımsa, onunla konuşamadım ve onu anlayamadım.

Bundan dolayı, kendime birinin yardımına ihtiyacım olduğunu söyledim. Kısa bir süre sonra bir ambulansla Boston’daki bir hastaneden Mass General Hastanesi’ne (Massachusetts General Hastanesi’ne) yolculuk ediyordum. Küçük bir top gibi kıvrılmıştım. Sanki bir balon gibi azıcık miktardaki son bir havayla enerjimin uçuşunu, ruhumun teslim olmuşluğunu hissettim ve o anda hayatımın koreografının ben olmadığını anladım. Ya doktorlar yaşamam ikinci bir şans verirlerdi veyahut bu belki de bir geçiş anıydı. Uyandığımda ve o öğleden sonra hastaneyi terkettiğimde hâlâ hayatta olduğumu keşfetmekten dolayı şok geçirdim. Ruhumun teslim olduğunu hissettiğimde hayatıma ‘’allahaısmarladık,’’ dedim ve şimdi gözlerim zıt realiteye asılı kalmıştı. Algılama sistemlerime gelen uyarıyı saf bir ağrı gibi hissettim. Işık beynimde cehennem ateşi gibi yandı. O ışık, o kadar kısık ve karman çormandı ki; geri plandaki sesin gürültüsünü yakalayamadım ve kaçmak istedim. Çünkü bedenimin alandaki pozisyonunu tanımlayamadım, kendimi muazzam hissettim ve panelden genişlemiş olan bir ruh gibi genişledim. Ruhum serbest olarak o sessiz mutluluktaki uçuştan deniz aracılığıyla süzülen gri bir örtü gibi havaya, *Nirvana’ya doğru yükseldi. Nirvana’yı bulmuştum! Düşündüm, kendimin muazzamlığını sıkıştırmayı asla yapamazdım ve bunu bu küçük bedenin içerisinde hiç yapamazdım. Fakat daha sonra hâlâ hayatta olduğumu farkettim! Hâlâ hayattaydım ve Nirvana’yı bulmuştum. Hayatta olan herkes de onu bulabilirdi! Dünyayı, sağ yarıkürelerini seçmek için niyetli olan ve her zaman ‘seni seviyorum’ diyen, harika, huzurlu, sevgi dolu insanlarla dolu olabilecek en güzel bir yer olarak resmettim. İçerideki bu felç, hayatlarımızı nasıl yaşadığımızın muazzam hediyesi olabilirdi ve o iyileşmek için beni motive etti.

Kanamadan iki buçuk hafta sonra cerrahlar içeri girdiler ve lisan merkezlerime baskı yapan, golf topu gibi olan kan pıhtısını buldular. Burada hayatımdaki gerçek melekle, annemleyim. Tamamen iyileşmem sekiz yılı buldu. Öyleyse, biz kimiz? Biz evrenin dışsallığının kılavuzu olan hayat kuvveti gücüyüz. İki kavramsal zihiniz, an ve an dünyada kim ve ne olacağımızı seçmenin gücüne sahibiz.Tam burada ve şu anda evrenin yaşam gücü olduğumuz yere, şekil alan 50 milyar moleküler zekânın yaşam kuvvet gücüne, sağ yarıkürenin bilincine adım atmayı seçebilirim veya akıntıdan ayrı, sizlerden tamamen ayrı, tek bir kişi olduğum sol yarıkürenin bilincini seçebilirim. Ben entellektüel nöroanatomist Dr.Jill Bolte Taylor’ım. Bunlar, içimizdekiler. Bunlar bizim seçtiklerimiz mi? Hangisini seçiyorsunuz, hangisini seçerdiniz ve ne zaman? İnanıyorum ki; seçmek için ne kadar çok zaman harcarsak, o kadar çok sağ yarıkürelerimizin devreleri daha derin, dünyamız ve gezegenimiz de daha huzurlu olacaktır. Bu fikrin dünyaya yayılmaya değer bir fikir olduğunu düşünüyorum. Teşekkür ederim. ’’

Düzenlenmiş hali için: http://hakanmenguc.org/dr_jill_bolte_taylor/

NLP'nin Özü Nedir? NLP'nin Kurucusu John Grinder Anlatıyor!

2009-07-29T11:00:00.003+03:00

NLP'yi ilk duyduğumda çok heyecanlanmıştım ve hemen bir NLP sertifika kursuna katıldım. Kursu veren kişi (adı bende kalsın) NLP Master Trainer olmasına rağmen üzülerek söylüyorum ki NLP ile uzaktan yakından ilgisi yoktu. (Bunu 1 ay sonra anlamıştım)

Velhasıl kursta hiç bir şey öğrenmedim ama Anthony Robbins'in Sınırsız Güç kitabıyla tanıştım, hatırlıyorumda saatlerce kütüphanede o kitabı okuyordum. Gerçek NLP ile tanışmam Anthony Robbins ile oldu. (Sonraları Anthony Robbins İçindeki Devi Uyandır kitabında da görebileceğiniz gibi tamamen kendi sistemini oluşturdu. Yakında da '6 Human Needs' 6 insan ihtiyacını anlatan bir kitabı çıkacak)

Sonraları çok güzel bir NLP'ci ile daha tanıştım, bu Emile Ratelband'dı, gerçekten çılgın birisiydi ve NLP'yi mükemmel uyguluyordu. NLP merakım arttı ve hemen piyasadaki bütün NLP kitaplarını okumaya başladım ve hayal kırıklıkları bir bir geldi, NLP kitapları bana samimi gelmemişti sonra NLP eğitmenlerini araştırdım, çok nadir bir iki dışında NLP eğitmenleri de bana samimi gelmedi. (Ki neredeyse %80'ni ile tanıştım) Not: Mutlaka tanımadığım harika NLP eğitmenleri vardır, onlardan özür diliyorum.

Ne zaman John Grinder ve Richard Bandler'in (NLP'nin kurucuları) kitaplarını buldum, NLP tutkum geri döndü. Çünkü ben Richard ve John'da şunu gördüm, onlar tutkularının peşinden gitmiş, bu teknikleri öğretip para kazanmakla ilgilenmemişler, neler yapabiliriz onları düşünmüşler, deliler hastanesinde çalışmışlar, fobiklerle, öğrenme zorluğu çekenlerle birebir uygulama yapmışlar ve sonrası gelmiş. Tony Robbins ve Emile Ratelband'da da olanda bu.

Bugün her yerde NLP eğitmeni var, belgeyi alan NLP eğitmeni oluyor. Ben buna asla karşı değilim herkes herşey olabilir, ben bu yazımı başta NLP eğitmenlerine sonra da NLP'yi öğrenmek isteyenlere yazdım. NLP'nin özünü hatırlayalım diye yazdım, ben bugün hala NLP'den yararlanıyorum, özellikle modelleme tekniği hayatımda çok işe yaradı.

Şimdi NLP'nin özü hakkında NLP'nin kurucusu John Grinder'ı dinleyelim.

Kuantum Devrimi - Kuantum Fiziği Bizi Daha Ne Kadar Şaşırtacak?

2009-07-28T22:50:00.008+03:00

Kuantum Fiziği 21. yüzyılda bir devrim yarattı ve dünyaya bakışımızı kökten değiştirdi. Belgeselin bir bölümünde şu cümle geçiyor, 'Son 50 yılda öğrendiklerimiz, tüm insanlık tarihi boyunca öğrendiklerimizden daha fazla'

Belgeselde neler olup bittiğini anlatmak yerine aşağıdaki soruları yazarak sizi meraklandırmak istedim :)

Anlaşılan o ki önümüzdeki 20 yılda göreceklerimiz dudağımızı fena uçuklatacak...

Bu belgeselde cevabını bulacağınız sorular;

Görünmezlik pelerini yapılabilir mi?

Dünyanın nasıl göründüğünü değiştirebilir miyiz?

Tam görünmezlik gerçekten 5-6 yıl mı uzaklıkta?

Uzay asansörleri mümkün mü?

Karbon nanotüpler hayatımızı nasıl değiştirecek?

devamı için tıklayın: http://hakanmenguc.org/kuantum-fizigi-belgeseli-daha-neler-gorecegiz/

Kahvenizi Hazırlayın, Jazz Konseri Evinize Geldi!

2009-07-28T18:45:00.003+03:00

Bugün sizle çok güzel bir Jazz konseri paylaşmak istedim.

Kahvenizi hazırlayın ve kahveniz bitene kadar hoş bir müzik ile 'An'ın tadını çıkartın.

Hakan...

Ama Köşesi (Bahanesi Olan Herkes Buraya)

2009-07-24T21:14:00.009+03:00

Hayallerinizdeki işe, eşe veya herhangi bir şeye kavuşmak istiyorsunuz,
Fakat sürekli bir ses, 'AMA' ile başlayan cümleler kuruyor.

MERAK ETMEYİN BU HERKESDE OLUR

Ne zaman o 'AMA' sesini duyarsanız bu sayfayı açın ve size uyan 'AMA'yı seçin ve ilgili sayfaya gidin. Bunu arkadaşlarınız için de yapabilirsiniz.

-------------------------------------------------
Bu linki saklayın: http://tinyurl.com/amakosesi
-------------------------------------------------

AMA KÖŞESİ

Ama benim imkanlarım kısıtlı... o zaman buraya bak

Ama artık bunu gerçekleştireceğime inanmıyorum, hayallerimi kaybettim... o zaman buraya bak

Ama bende o yetenek yok... sen de buraya bak

Ama başarının sırrını bilmiyorum diyorsan buraya bak

Ama dünya kötü, her şey kısıtlı, istesek de yapamayız diyorsan buraya bak
Ama güzel bir konuşmaya ihtiyacım var diyorsan buraya bak
Ama herkes beni yolumdan çevirmeye çalışıyor diyorsan buraya bak
Ama bunun için fazla yaşlıyım diyorsan buraya bak
Ama çok denedim ve çok başarısız oldum diyorsan buraya bak
Ama fazla kiloluluyum diyorsan (yuh artık) buraya bak
Ama hata yapmaktan korkuyorum diyorsan buraya bak

Yukarıdaki bütün 'ama'ları kullandıysan buraya bak

Hayat sevmediğin bir işte çalışmaya değmeyecek kadar kısa

2009-07-23T23:30:00.009+03:00

Jobsintown.com diye bir siteyle karşılaştım, bu sitedekiler 'Life's too short for the wrong job' diye bir sloganla çok güzel reklam afişleri hazırlamışlar ve yaratıcı bir şekilde kullanmışlar. Ben bu cümleyi, 'Hayat sevmediğin bir işte çalışmaya değmeyecek kadar kısa' olarak çevirdim ve resimleri sizlerle paylaşmak istedim.

Evet ben de aynen buna inanıyorum, Hayat sevmediğin bir işte çalışmaya değmeyecek kadar kısa...

Aşağıdaki resimlere bakın ve bu cümleyi düşünün...

'AMA' ile başlayan bir cümle kurarsanız da buraya bakın.

Bir saatliğine mutlu olacaksanız, şekerleme yapın
Bir günlüğüne mutlu olacaksanız, balık avlamaya gidin
Bir aylığına mutlu olacaksanız, evlenin
Bir yıllığına mutlu olacaksanız, bir servete konun
Tüm yaşam boyunca mutlu olacaksanız, işinizi sevin...

ÇİN ATASÖZÜ

Sen Bir Markasın, İsmin Markanın Adı, Görünümün Markanın Logosu

2009-07-22T15:06:00.006+03:00

Bir yandan Starbucks Deneyimi kitabını okuyorum, diğer yandan kafamda binlerce fikir uçuşuyor. Sonra bu fikirlerden birini yazasım geliyor ve işte buradayız....

Siz bir markasınız,
İsminiz markanın adı,
Görünümünüz markanın logosu,

Tavırlarınız, davranışlarınız, yazılarınız, konuşmalarınız ve yaptıklarınızla bu markayı dünya çapında büyütebilir ya da ............. .......................... ............... (bu boşluğu siz doldurun)

Unutmayın, bildiğimiz anlamda marka olmak zenginlik değil kalitedir.. (Kalitenin ardından da zenginlik hep gelmiştir. Ne demek istediğimi anlamadıysanız bu videoyu seyredin.)

Google'a marka insanlar yazıp, bakayım kim çıkacak derken MarkaSizsiniz diye güzel bir site ile tanıştım. Hatta bu konuda ücretsiz indirebileceğiniz bir e-kitap var, buradan indirebilirsiniz.

Bunu bir düşünün....

Bunu konuyla ilgili günlük hayattan örneklerle bir yazı daha yazacağım.

Hakan Mengüç - Uludağ Haziran 2009

Hayallerini Kaybetme!

2009-07-22T10:07:00.003+03:00

Bir video ile karşılaştım ve sizle paylaşmak istedim. Çünkü bu video benim için anlamlı bir video...

Üç kişiden bahsedeceğim size, tanıştığım ve birebir diyalog kurduğum üç kişi...
Birinci kişi 45 yaşında ve hep pilot olmak istemiş, "Niye olamadın?" diye sorduğumda, "Mümkün değildi" dedi.

İkincisi 26 yaşında, bir kafe işleten biriydi. En büyük hayali uçak sürmek, pilot olmaktı. Ona 'Hala daha olabilirsin, daha kaç yaşındasın ki?' dedim. O da, 'Artık imkansız, kendimi boşa kandırmanın ne faydası var' dedi.

Üçüncü kişi 19 yaşında bir gençti, o da pilot olmak istiyordu ama istediği bölüme girememişti. Dedim, 'Sen istediğini yaparsın, kendine uçak bile alırsın', o da 'İmkansız' dedi.

Ben de dedim, 'Bir şey imkansızsa tam bana göredir', gülümsedi bana. Sonra ben de ona gülümsedim ama içimin bir tarafı üzülüyordu. 19 yaşındaki bir genç hayallerini kaybetmişti.

Ve bu video ile karşılaşınca o üç kişi geldi aklıma, belki izlerler bu videoyu ve hayallerini tekrar yakalarlar.

Umut ediyorum...

Hayat bulaşık yıkamaya benzer, her gün yeni bulaşıklar çıkar ve sen her gün bu bulaşıkları yıkamak zorundasın

2009-07-22T09:50:00.004+03:00

Hayat bulaşık yıkamaya benzer, her gün yeni bulaşıklar çıkar ve sen her gün bu bulaşıkları yıkamak zorundasın. Soru şu: Bulaşıkları yıkamaktan nefret mi edeceksin yoksa bunu oyuna mı çevireceksin?

Bu sözü facebook profilime yazmıştım, yazdıktan sonra on yedi yorum geldi ve onların da düşüncelerini görmenizi istedim.

Figen Ilseven Ünal

OYUNA ÇEVİRMEK ZORUNDAYIZ ;AKSİ TAKTİRDE YORUCU VE MUTSUZ OLUR BİZİM İÇİN HAYAT...............

Pzt, 12:51 · Sil

Asi Nur

yıkamak için başkabirinin yardımını isticem

aynen şöle dicem gel beraber yıkayalım sen bana yardım et bende sana yoksa bir ömür bu eziyet çekilmez:)))

Pzt, 12:51 · Sil

Gülden Sufraz

B.makinesi icat olundu.. Hayatın güzel yanlarına daha çok zaman ayırabilmek için. Mesela kişisel olarak gelişmenin yolunu fazla bulaşık içinden geçmeden bulabilmek için:)))))

Pzt, 12:56 · Sil

Asi Nur

bulaşık makinaısndan kasıt birlik heralde:)))

Pzt, 12:58 · Sil

Gülden Sufraz

İ.P. Dedektifine soralım Asi Nur'cum?

Pzt, 13:02 · Sil

Hayriye Hülya Karahan

tabikide oyuna çevirmek zorundayız..:)) ama "ohhhhhh" diyebilmekte "offffff" demekten geçer, arada ovulması gerekenler yorsada ışıldıyan bulaşıklar o yorgunluğu alıcaktır zaten... ;))

Pzt, 13:06 · Sil

Asi Nur

tek başımıza oyun oynamayayız zamanla insan tek baıssna oyun oynamaktan sıkılır tek basına oyun dewri çocukluktaydı:)

Pzt, 13:08 · Sil

Melisa Filiz Yüce

oyuna çevirmek lazım :) tek başına oyun olur ama insan bir süre sonra sıkılır :)

Pzt, 13:48 · Sil

Hülya Can

İki kişilik oyun birimiz yıkayıp birimiz durularsak daha eğlenceli olur.:))Bulaşığı yıkamazsam pisliğin içinde yaşıycam,yıkarsamda tertemiz bir mutfağım olcak.Bunu düşünürsem zaten zevkli hale gelir.

Pzt, 14:46 · Sil

Asi Nur

bende bunu diyorum birlikkkkk:))hatta daha genişleyelim hem yıkansın durulnasın we yerleştrilsin temiz kaplar:)

Pzt, 15:27 · Sil

Emel Öner

zaten bulaşık yıkmayı çoook severimm.:)

Pzt, 16:27 · Sil

Erhan Salın

Dışarda yerim ... Böylece tabaklarım kirlenmez.... Hatta tabak almak zorunda bile kalmam dışarda yersem :)))

Pzt, 16:32 · Sil

Davut Öztürk

Bunu ilk başta oyuna cevirp daha sonrada bi zevk haline getirmekn bence en doğrusu olur.

Daha sonrada iyi bir planla ticarette başarı gelir......

Pzt, 17:49 · Sil

Eda Kaya Küçük

suyun varlığana şükredip, ya su olmasaydı nasıl yıkardım bu bulaşıkları deyip

güle oynaya baloncuklar yaparak yıkamalı bulaşıkları:))))

Pzt, 17:53 · Sil

Davut Öztürk

çok haklısın Eda buda farklı bir bakış acısı ama gerçekten hoşş

Pzt, 17:57 · Sil

Sema Sevuk

Ben makine alıp geri kalan zamanda hayatımı yaşardım.;)

Pzt, 19:45 · Sil

Burçin Yılmaz

müzik açılır....bi elde sünger bi elde bulaşık..hop hop yıkanır bulaşık..=)bide o mis gb temizlenmiş mutfak tezgahı bi dkcık boş kalsa.. şu anneler her daim bulaşık makinesine izin verseler...kardeşim ablasını bunlamış olacağını düşünerek bulaşıklara bi el atsa.. hiç fena olmıcak yani....=)oyun mu yok hakan ya=)kızartmalardan sonra mutfağı temizlede görim seni..;)))

Scent of a Woman Filmindeki Unutulmaz Tango Sahnesi

2009-07-21T07:04:00.004+03:00

Scent of a Woman filmi Al Pacino'ya en iyi erkek oyuncu oscarını kazandırmıştır.

Al Pacino bu filmde emekli olmuş kör bir subayı canlandırmaktadır. İzlemediyseniz çok şey kaçırmışsınız demektir.

Tango harika,

Tango sırasında çalan müzik olağanüstü...

Kediler, Kediler Çılgın Kediler

2009-07-20T19:45:00.001+03:00

devamı gelecek...

Doğuştan Kör Ressam Eşref Armağan, Görmemesine Rağmen Her Şeyi Çiziyor

2009-07-19T15:47:00.000+03:00

Eşref Armağan, çok özel bir Türk ressamdır. Eserleri hem Türkiye çapında, hem de yurt dışında çeşitli sergilerde yer almıştır.

Geçmişte İtalya'dan, bir süre önce de Şangay Büyükşehir Belediye Başkan'dan davetler almıştır. Birçok kereler hem Türk televizyon kannallarında hem de CNN ve BBC gibi kanallarda adından söz edilmiş olmasına rağmen değerli sanatçı ve ressamlarının bulunduğu kitapta Eşref Armağan'ın adı geçmemektedir.

Eşref doğuştan görmez olan bir ressamdır. Hiç bir zaman gün batımını, baharda yeşeren, çiçek açan doğayı, renklerini göremedi. Tuttuğunu koparan, mücadeleci kişiliği ona, duygularını dile getirbilmek için ses, bir anlamda da görmek için göz kazandırmıştır.

Görmeden bu kadar mükemmel eserler ortaya çıkaran bır dehanın eserleri karşısında büyülenmemek elde değil.

Resimleri için: http://www.esrefarmagan.com/works/images.swf

http://www.armagan.com/paintings.asp

Richard St. John'dan Başarının 8 Sırrı

2009-07-19T14:50:00.001+03:00

İnsanlar neden başarır? Akıllı olduklarından mı? Yoksa sadece şans mı? Hiçbiri. Analizci Richard St. John, 7 sene boyunca başarının gerçek sırları üzerine yaptığı 500 röportajını bu 3-dakikalık kaçırılmaması gereken slayt gösterisine sıkıştırıyor.

İşte Başarının 8 Sırrı -
1) Tutku
2) Çalışmak
3) En İyisi Ol
4) Odaklan
5) Zorla Kendini!
6) Hizmet
7) Fikir
8) Israr

Videoyu Türkçe altyazılı izlemek için View subtitles yazan yere tıklayıp turkish seçeneğine basın.

Çocuklarınızın Yapması Gereken 5 Tehlikeli Şey

2009-07-16T18:31:00.001+03:00

Çok güzel bir konuşma ve doğruluğuna da kesinlikle inanıyorum. Yeğenlerimle buluştuğum zaman onlara küçük toprak tepelere tırmanma vb. şeyler öğretiyorum, hem risk almayı hem tek başına bir şey yapabilmeyi hem de hayatı öğreniyorlar.

Daha fazla konuşmadan sizi video ile başbaşa bırakayım...

Videoyu Türkçe altyazılı izlemek için View subtitles yazan yere tıklayıp turkish seçeneğine basın.

Ne Olursan Ol ama Yaratıcı Fikir Üreten Bir Ol! Harika Bir Sandalye

2009-07-15T17:37:00.000+03:00

Tasarımcısı kim bilmiyorum ama harika bir sandalye yapmış. Elinde sadece bir karton, sonra 100-120 kiloya dayanıklı bir sandalye...

Böyle şeyler üretenleri çok seviyorum...
İşte videolar...

Herkes Senin Aleyhinde Bulunacaktır, Herkes Seni Yolundan Çevirmeye Çalışacaktır. Fakat Sen Buna Karşı Direneceksin.

2009-07-10T17:13:00.000+03:00

"Herkes senin aleyhinde bulunacaktır, herkes seni yolundan çevirmeye çalışacaktır. Fakat sen buna karşı direneceksin. Önüne sonsuz engeller de yığacaklardır. Kendini büyük değil, küçük, zayıf, araçsız, hiç sayarak kimseden yardım gelmeyeceğine inanarak bu engelleri aşacaksın. Bundan sonra da sana büyük derlerse, bunu söyleyenlere güleceksin."

ATATÜRK

Beğendiğim Yaratıcı Tasarımlar

2009-07-06T13:19:00.000+03:00

Alın size harika bir kitaplık +9 puan

Sıradan masa örtülerinden bıktık değil mi? Piyano masa örtüsü... +6 puan

Sizin bardağınız sadece size mi özel? O zaman anahtarını yanında taşıyın +8 Puan

Sıradan kartlardan bıkanlar için yaratıcı bir kart çalışması +10 puan

Artık kendinizi çekmek için akrobatik hareketler yapmanıza gerek yok +10 puan

Çok güzel düşünmüş kim düşünmüşse, bravo! +8 puan

Bu da çok hoş +7 puan

Çok hoş çok pratik +7 puan

Geliştirilebilir +5

Çok iyi düşünülmüş +7

Bu sorunu çoğu kez yaşamışızdır, pratik! +6

Artık fazlalığa dönüşen cd'leri estetik bir biçimde kotarıyor +7

Azmin Zaferi

2009-07-06T11:10:00.000+03:00

Hakan'ı Anlamak

2009-07-06T11:07:00.002+03:00

Vaktiyle ergin bir şeyh, yıllarca yanında yetiştirdiği müridini imtihan etmek ister.

Onun eline iri bir pırlanta verip: “Oğlum” der “Bunu al, önüne gelen esnafa göster, kaç para verdiklerini sor, en sonra da kuyumcuya göster.

Hiç kimseye satmadan sadece fiyatlarını ve ne dediklerini öğren, gel bana bildir.

” Mürit elinde pırlanta bir bakkal dükkanına girer ve “Şunu alır mısınız?” diye sorar .

Bakkal parlak bir boncuğa benzettiği mücevheri alır; elinde evirir çevirir; sonra: “Buna bir tek lira veririm. Bizim çocuk oynasın” der.

Mürit teşekkür edip çıkar.

Bir manifaturacıya gider.

O da parlak bir taşa benzettiği mücevhere ancak bir beş lira vermeye razı olur.

Üçüncü olarak semerciye gidir: Buna ne verirsiniz?” diye sorar Semerci şöyle bir bakar, “Bu der “benim semerlere iyi süs olur.

Bundan “kaş dediğimiz süslerden yaparım. Buna bir on lira veririm.”

Mürit en son olarak kuyumcuya gider.

Kuyumcu mücevheri görünce yerinden fırlar.

“Bu kadar büyük pırlantıya nereden buldun?” diye hayretle bağırır ve hemen ilâve eder.

“Buna kaç lira istiyorsun?”

Mürit sorar: Siz ne veriyorsunuz?”

“Ne istiyorsan veririm.”

Mürit, “Hayır veremem.” diye taşı almak için uzanınca kuyumcu yalvarmaya başlar:

Ne olur bunu bana sat.

Dükkânımı, evimi, hatta arsalarımı vereyim.”

Mürit emanet olduğunu, satmaya yetkili olmadığını, ancak fiyat öğrenmesini istediklerini anlatıncaya kadar bir hayli dil döker.

Şeyhinin yanına dönen mürit büyük bir şaşkınlık içinde macerasını anlatır.

Şeyh sorar: “Bundan ne anladın?”

Siz ne anladınız?

Bir Kaç Ay Sonra Öleceğini Bilen Randy Pausch'un Son Dersi

2009-07-04T22:42:00.000+03:00

Birkaç aylık ömrü kaldığını öğrendikten sonra verdiği son dersle internet üzerinden büyük bir insan kitlesine ulaşan Amerikalı Profesör Randy Pausch 25 Temmuz 2008 cuma günü kanserden hayatını kaybetti.

Bu konuşmayı izleyin, çünkü bu konuşma çok yakın zamanda öleceğini bilen bir adamın konuşması, bir adam eğer bir kaç ay sonra ölecekse insanların duymasını istediği şeyi değil, sadece kendi inandığı şeyleri söyler.

Bu video Oprah Winfrey'in programından, izleyenler arasında Türk doktor Mehmet Öz'de var.

ÖLECEĞİNİZİ BİLDİĞİNİZİ VE SON BİR
DERSİNİZİN KALDIĞINI VARSAYALIM.
ÖĞRENCİLERİNİZE NE SÖYLERDİNİZ?

Bir Kaç Ay Sonra Öleceğini Bilen Randy Pausch'un Son Dersi from Feeder on Vimeo.

İnsan Beyni, Muhteşemliği ve Matematik Sihirbazı

2009-07-04T11:02:00.001+03:00

Bu gün sizinle beynimizin muhteşemliğini gösteren bir video bir de yazı paylaşacağım.

1) Arthur Benjamin kendini matematik sihirbazı olarak tanımlıyor, videoyu mutlaka izleyin ve neler yaptığını görün,

Videoyu Türkçe altyazılı izlemek için View subtitles yazan yere tıklayıp turkish seçeneğine basın.

İkincisi de Pr. Dr. Yıldız Batırbaygil'in yazısından bir alıntı;

"Beyin öyle bir güçtür ki , insan beyin gücünü kullanarak isterse kendini felç de edebilir, öldürebilir de, kanserini de yenebilir. Yeter ki beynini şartlandırabilsin. Beynimizde yaklaşık 13 milyar civarında sinir hücresi vardır. Her bir hücre yaklaşık 7.3 kilo voltluk enerji açığa çıkarır. Pratikte mümkün değil ama teorikte beyindeki tüm sinir hücrelerinin aynı anda enerjilerini saldığını varsayalım, yaklaşık 350 milyon kilo voltluk bir enerji açığa çıkar ki bu da büyük bir metropolün tüm elektrik ihtiyacını karşılayacak güce sahiptir.

Size tıp kitaplarına girmiş bir olayı anlatmak istiyorum:
Et taşımaya yarayan soğutuculu bir tren, temizlenmek için bir istasyonda duruyor. İşçiler vagonları temizlemeye başlıyorlar, işçinin biri bir vagonu temizlerken diğer işçi o vagonu boş sanıp kapısını dışardan kilitliyor. Biraz sonra tren hareket ediyor, ve bir durak sonra et almak üzere bir istasyonda duruyor. Kapalı kalan işçinin vagon kapısı açıldığında işçinin donarak öldüğü görülüyor. Fakat bir bakıyorlar ki, vagonun ısısı normal ısıda yani dondurucuya geçirilmemiş. Ama kapalı kalan işçi bunu bilmediği, donarak öleceğini sandığı için beyin aynen donmanın şartlarını hazırlayarak, donmanın tüm belirtilerini göstererek vücudunu buna uyduruyor. "

Güçlü ve tutku dolu bir yaşam sizin olsun, Hakan...

Müzik ve Tutku Üzerine Mükemmel Bir Konuşma

2009-07-02T15:46:00.002+03:00

Müzik ve Tutku Üzerine Mükemmel Bir Konuşma

Benjamin Zander konuşmanın bir bölümünde klasik müziği neden sevmediğimizden bahsetmiş ve sonra nasıl dinleyeceğimizi göstermiş.

Sonrasında Chopin ile birlikte harika bir örnek sunmuş bize... Ve şunu anlıyorsunuz, her müziği bu şekilde anlatarak sunarsak, herkes hoşlanır ve dinler.

Çünkü Da Vinci nasıl duygularını resimle, Aziz Nesin mizahla, Shakespeare tiyatro oyunlarıyla, bir şair şiirleriyle anlatıyorsa Chopin ve diğer müzisyenler de besteleriyle anlatıyorlar, eğer ne anlatmaya çalıştığını bilirsek o müziği dinlemenin tadı bambaşka olur.

Sevgiler..

Videoyu Türkçe altyazılı izlemek için View subtitles yazan yere tıklayıp turkish seçeneğine basın.

Ağzınızdan Çıkanı Kulağınız Duyuyor mu?

2009-06-29T10:45:00.000+03:00

Ağzınızdan Çıkanı Kulağınız Duyuyor mu?

(Bu yazıyı Facebook Sınırsız Güç grubu için yazmıştım, şimdi sizlerle paylaşıyorum)

Bugün kelimelerin gücünden bahsetmek istiyorum size...

Aslında bizim toplumumuz kelimelerin gücünü çok iyi biliyor.

Orhan Gencebay'ın Dil Yarası adlı şarkısı herkesin ezberinde hatta filmi bile çekildi 1984 yılında...

Onun dışında atalarımızda boş durmamışlar;

Tatlı dil yılanı deliğinden
Acı dil akıllıyı çileden çıkarır, demişler.

En keskin ve tehlikeli silah dildir.
Silah yarası geçer, dil yarası geçmez
Silah bir kere, dil bin kere öldürür, gibi ağır ifadeler bile kullanmışlar :)

Ayrıca biz İstiklal Marşından, Gençliğe Hitabe'den de kelimelerin ne kadar önemli olduğunu biliyoruz.

Şairlerin, Liderlerin seçtiği o özel kelimeler, bir milletin duygularını tetikledi ve onları silkeleyip ayağa kaldırdı.

Hepimiz kelimelerin bu gücünün farkındayızdır fakat kelimelerin duygusal hayatımızı, hatta sağlığımızı etkileyeceğinin pek farkında değilizdir.

Ben insanlara, ‘Kötü durumda olsanız dahi, iyiyim, harikayım' deyin ki değişim başlasın dediğimde çoğu bunu polyanacılık olarak görür. Ben de onlara şunu derim, ‘O zaman senin mantığına göre bu ülkeyi bağımsızlığa polyanacılar kavuşturdu'. Onlar en karanlık zamanda aydınlıktan konuşuyorlardı ve karanlıktan konuşmanın onları daha fazla karanlığa gömeceğini biliyorlardı. Onun için dillerinde hep aydınlık vardı, aydınlık yarınlar...

Şimdi sizden bir şey istiyorum, ne zaman ama ne zaman birisi size nasılsın dese, ona 'Harikayım' deyin ki değişim başlasın...

Kelimeler konusunda bir buçuk saate yakın seminer veriyorum bu konu bayağı ayrıntılı ama burada kısa kesmek zorunda kalacağım. Yazının sonunda sizinle bir video paylaşacağım. Duymuşsunuzdur, Masoru Emoto insan düşüncelerinin suyu nasıl etkilediği üzerine bir araştırma yaptı, hatta yakın zamanda İstanbul'da bir seminer de verdi.
Birazdan göreceksiniz, suya söylediğiniz kelimeler suyu mükemmel bir hale de getirebiliyor, onu mahvedebiliyor da...

Vücudunuzun %80'inin su olduğunu düşünürsek...

Kolay gelsin..
Harika günler, Hakan....

Kelimelerin Gücü Adına Güç Sizde Artık!

Aksini Düşün - Yaratıcı Düşün - uüşüp ıuısɹǝʇ

2009-06-27T22:33:00.000+03:00

1,5 kilo, yani 7 tane ortaboy domates ağırlığı.... Dünyadaki bütün sorunların çözümü 1,5 kilo da... Peki bu bir buçuk kilo da neyin nesi...

Tahmin edin bakalım, aklınıza gelmediyse yukarlara bakın...
Evet, evet beyinden bahsediyorum. Sırlarını ve sınırlarını çözemediğimiz o beynimizden...

Ama şunu rahatlıkla söyleyebilirim, sıradan düşündüğümüzde onu kısıtlıyoruz. Dünyanın en çılgın adamlarından biri Einstein'dı ve bir çok teorisi tam 40 yıl kabul edilmedi. Fikirleri saçma bulundu, sonra ise kendisine dünyanın en zeki adamı dendi.

Dali, herkes ona deli dedi. Millet ne görüyorsa o tam tersini görüyordu. İlk önce anlaşılmadı ama sonra öyle bir ünlendi ki, daha ne diyeyim işte hepiniz biliyorsunuz Dali'yi...

Da Vinci, adam deli gibi fikir üretmiş, nerdeyse her şey için bir tasarım yapmış. Zamanının en yaratıcı adamları bile onu aykırı bulmuştu ama şimdi herkes onun dehasını biliyor, konuşuyor, müzeler açılıyor.

Daha yüzlerce örnek var bildiğim.

Sonuç olarak şunu söylemek istiyorum arkadaşlar, aksini düşünmekten korkmayın, millet Mersin'e giderken tersine gitmekten korkmayın, böyle gelmiş böyle gider demeyin, böyle gelmiş böyle gitmez deyin, başkalarının yaratıcı düşüncelerinizi saçma bulmasından korkmayın, aksine sevinin.

Benim fikirlerimi insanlar genelde saçma bulur, 3-4 ay sonra gerçekleşince de, 'Ben aslında tahmin ediyordum' gibisinden lagaluga yaparlar. Bir yerde okumuştum, 'Bir düşünce başta saçma görünmüyorsa yaratıcı değildir' diyordu. Onun için fikirleriniz saçma bulunursa doğru yolda olduğunuzu anlayın.

Hemen bu arada bir kitap önereyim, Erdal Demirkıran'ın 'Sadece Başbakan Okusun' kitabını okuyun ve zihninizde farklı açılımlar olsun.

Yaratıcılığınıza önem verin ve onu besleyin, zaman zaman bu konuda yazılar yazacağım ve yakın zamanda da bir atölye çalışması düzenleyeceğim, buradan da duyururum.

Son olarak bir hikaye ile bitireceğim,

1968'deki Mesika Olimpiyatları'na kadar bütün yüksek atlamacılar, yüzleri çıtaya dönük, vücutları paralel şekilde çıtayı geçmeye çalışıyorlardı. Böyle gelmişti ve böyle gidiyordu.

Pek tanınmamış bir atlet 'Ben ters olarak atlayacağım' dedi. Tabii ki herkes onun bu düşüncesini saçma buldu ve 'Eski köye yeni adet getirme' dedi. Bizim genç kimseyi dinlemedi ve kendi bildiğini yaparak aylarca çalıştı, sonunda bir olimpiyatta herkesin gözleri üzerindeyken koşarak çıtaya yaklaştı ve 2.24 m'lik atlayışı ile altın madalya kazandı.

Tek yaptığı, havalandıktan sonra tüm atletlerin tersine, çıtayı yüzünü değil sırtını dönmekti. Atletin adı, Dick Fosbury idi. Ve o günden sonra bu atlayış tekniği atletin adıyla anıldı.

Fosbury, insanoğlunun o güne kadar ulaşabildiği en yüksek seviyeye sıçradı. Herkesin tersine aksini düşünerek.

Şu anda bütün herkes Dick gibi atlıyor, yani ters...

Yeni Dick'ler sizsiniz, sadece biraz kurcalayın o 1,5 kiloyu...

...ɹɐlɯɐşʞɐ ıʎı

...uɐʞɐɥ

Evrenin Bolluk İçinde Olduğunu Farkettiniz mi?

2009-06-26T12:37:00.000+03:00

Bize küçüklükten beri öğretilen şey, ‘Ekmek aslanın ağzında' cümlesiydi. Sonra bu değişti ve, ‘Ekme aslanın midesinde' oldu. Şimdi bu inançlarla büyüyen insanlar, olanaklar ve fırsatlar açısından algılarını nasıl kapatıyorlar, evrene yaydıkları enerji (sinyaller) nasıl varın siz düşünün.

Fakat öte yandan evren bize bolluk içinde olduğunu hep bağıra bağıra haykırdı, hem de öyle bir bolluk ki, hani istemediğin kadar deriz ya, aynen onun gibi.

Şimdi biraz örnek verelim.

Efendim, sabah, domatesinizi yiyorsunuz ve içinde yirmiye yakın çekirdek var. Bu çekirdeklerin her biri yine bir domates fidesi olma potansiyelinde.

Yediğiniz her zeytinin içinde zeytin ağacı olabilecek bir çekirdek var ve bir zeytin ağacının ne kadar zeytin verdiğini tahmin edersiniz herhalde.

Gelelim yazın yediğimiz karpuzlara, o çekirdekler ne öyle yahu? Hani bolluk olurda bu kadar mı olur?
Kavuna ne demeli, elma, portakal, mandalina, armut, limon vs. bütün meyveler bire bin veriyor. Sebzelerde aynı, diğer her şey böyle..

Bu yazıyı yazmamın nedeni, her zeytin yiyişinizde, her domates kesişinizde, her karpuz yerken üstünüze başınıza döküşünüzde evrenin bolluğunu hatırlamanız, gülümsemeniz, şükretmeniz ve güçlü frekanslar yaymanız.

Bu arada artık meyve sebze yerken çekirdeklerine dikkat edin, şaşıracaksınız.

2009-06-25T09:43:00.000+03:00

Bir Dostun Düş Bahçesi

2009-06-24T22:29:00.000+03:00

Merhaba arkadaşlar, bu hafta Türkiye'ye gerçekten büyük katkılar yapacağına inandığım Deniz Keller sayesinde Ertan Doğan'la tanıştım.
Kendisi doğuştan Cerebral Palsy (spastik) hastası, yürüyemiyor, kendi ihtiyaçlarını yerine getiremiyor ve bir başkasının yardımı olmadan yaşamına devam edemiyor'

Bu zorluğun durumunu bir düşünün. Hepimizin hayalleri ve gerçekleştirmek istedikleri var, bir de buna karşılık AMA'ları var, daha doğrusu bahaneleri...

Ertan Doğan iki tane roman yazmış, ilk romanı BEN DE VARIM, ikincisi ise ÖLÜME ÇALIM, bu cumartesi Ölüme Çalım romanının imza günü ve tanıtımı olacak, bende orada olacağım, Bursa'da katılmak isteyen arkadaşlar için linki veriyorum http://www.facebook.com/home.php#/event.php?eid=88386765546&ref=mf

Şimdi gelelim bu romanları nasıl yazdığına, kendisi söylüyor, "Romanlarımı ve yazılarımı cep telefonumu sol elime sıkıştırdıktan sonra orta ve yüzük parmağımla tuşlara basarak mesaj şeklinde yazıyorum. Bu mesajları annemin telefonuna gönderiyorum ve annem de bilgisayara aktarıyor.", ve devam ediyor, "Ben insanlara;
...Biz de insanız, aranızda yanı başınızdayız, bizi fark edin. Engelli olmak, evlere hapsolmak bizim için kader olmasın diyorum. Bu yönde kendime bir misyon yükledim. Ve BEN DE VARIM diyorum."

Kendisine ulaşıp ondan bir yazısını istedim ve hemen bana ulaştırdı, şimdi o iki parmakla yazılmış yazıyı sizlerle paylaşıyorum, mutlaka okuyun. Yorum ve düşüncelerinizi yazının altındaki bağlantıya giderek yazabilirsiniz.

Her zaman güçlü yaşayın,
Selam ve sevgiyle, Hakan.

(İşte yazı)

DÜŞ BAHÇEM

Bazen; ‘rüyada mıyım, yoksa yaşadıklarım gerçek mi,’ dediğim anlar oluyor. Son rüyam da gerçekle düşü karıştırdığım anlardan biriydi ve sanırım ömrüm boyunca unutamayacağım.

Geçen gün öğle saatlerinde yatağımda televizyon izlerken içim geçmiş ve kendimi bir rüyanın içinde bulmuşum. Rüyamda; mavi yüzlü, insan görünümlü bir varlıkla birlikte göz alabildiğine uzanan yeşil ovayı ikiye bölen toprak yolda ilerliyorduk. Yolun her iki yanında rengarenk açmış güller, nazlı nazlı sallanan mor renkli laleler, yaseminler ve hanımelileri vardı. Çiçeklerin kokuları birbirine karışmıştı. Birkaç adım ilerleyince rengarenk hercailerin arasındaki turuncu renkli nergisler bize gülümsüyordu adeta. O an nerede olduğumuzu ve nereye gittiğimizi bilmiyordum. Ürkek bir ses tonuyla; “neredeyim,” diyebildim yalnızca.
”Düş Bahçesindeyiz, senin düş bahçende,” yanıtını verdi mavi yüzlü yaratık. ‘Böyle bir yeri anımsamıyorum ki,’ diye düşünürken; “burasını beyninle, yüreğinle sen yarattın,” dedi yaratık...
Böylesine güzel bir bahçeyi görünce eserimle gurur duydum.

Birden, gökyüzünden bir ışık indi ve bizi yukarıya çekti. Uzay filmlerindeki ufolara benzeyen bir aracın içine girdik. Şaşırmıştım ama korkmuyordum. Hatta içerdeki kocaman ekrandan dünyayı izlemek, ilgimi bile çekmişti. Koltukta oturan varlık; “Ertan, seni buraya niye getirdik biliyor musun,” diye sordu. Yanıt veremedim, anlamsız gözlerle ona baktım yalnızca.
”Bizim gezegende hiç engelli yok… Bu yüzden her yıl dünyayı ziyaret eder, yaşamı zor olan bir insanın geçmişte yaşadıklarını siler, yeni bir kader çizgisini devreye sokarız. Seçtiğimiz insanlar genelde engellilerdir,” dedi uzaylı.

“Peki, siz Tanrı mısınız?

“Sen hiç Tanrı’yı gördün mü? Tabi ki Tanrı değiliz. Biz, bu değişiklikleri teknoloji ile başarıyoruz. Senin yaşamını da değiştirelim ister misin?”

Bu öneri karşısında oldukça şaşırmıştım, ne diyeceğimi bilemiyordum.

”Düşüncelerini okuyorum, kim olsa şaşardı böyle bir teklife. İyi düşün, ikinci bir şansın yok!”

“Yürüyebilmeyi çok isterim… Hep hayal kurar, hayalimde yürütürdüm kendimi. Yürüyebilseydim eğer sabah erkenden kalkar, güneşin doğuşunu seyrederdim. Evimizin bahçesindeki ağaçlara su verir, güne merhaba derdim. Aldığım kiloları vermek için sabah koşusuna çıkardım. Dönüşte, istediğimde alabileceğimi bile bile komşumuzun bahçesinden erik çalardım. Öğlen güneşinin kavurucu sıcağında denize girerdim. Kumsaldaki insanların acıyan gözlerle bakışları ve bedenimde can simidi olmaksızın özgürce kulaç atıp, saatlerce yüzmek isterdim. Çok istediğim halde merdivenlerinden çıkamadığım kültür evindeki etkinliklere katılmak, topluma üreten bir insan daha kazandırmak için, üst kata çıkamayan engellileri sırtıma alarak çıkarmak isterdim. Akşam yemeğinde babamın mangalda pişirdiği güzelim balıkları anneme yük olmadan on parmağımla kendim yerdim. Doğum günümü kutlayan yakınlarıma dans ederek eşlik ederdim. Arkadaşlarımla halı sahada futbol maçı yapmaya giderdik. Maç yorgunluğunu atmak için de deniz kenarında bir kafeye oturur, Ege Denizini ve Midilli Adasındaki ışıkları izlerken ülkemizin sorunlarını tartışırdık. Kısacası, hayatı içime sindirerek yaşardım. Teklifiniz çok güzel ama bana vereceğiniz bu ikinci yaşamımda nasıl bir insan olacağım belli mi? Ya çok tehlikeli bir patlayıcı madde keşfeden ve onlarca insanın sakat kalmasına neden olacak biri olursam! Öldüğümde adıma verilecek barış ödülü beni masum kılar mı o zaman? Ya lüks aracımı, engelliler için ayrılmış oto parka çekersem? Engelli aileleri arkamdan; ‘arabası var ya sanki dünyanın tapusu onun zannediyor pis kıro,’ demezler mi? Ya potansiyel engelli olduğumu bile bile işyerime engellilerin kolayca ulaşmasını umursamaz, onlara ikinci sınıf insan muamelesi yaparsam? Engellileri yok sayarsam! Şu ekranda dünyadan yansıyan görüntülerdeki insanları görüyor musunuz? Hepsi yürüyebiliyor, diledikleri gibi yaşıyorlar. Peki, yüzleri niye asık, hiç düşündünüz mü? Onlar; elindeki değerlerin, sahip oldukları güzelliklerin farkında değiller. Pastadan daha büyük bir pay alabilmek için bir yarış içindeler. Hep daha fazlasını istiyorlar. Dünyaya hiçbir katkıda bulunmadan, başkaları için hiçbir şey yapmadan; ‘hep bana,’ diyorlar. Engelli olmak bana çok şey öğretti. Nefes almanın, yaşamanın ne denli güzel olduğunu fark ettim. Eğrisiyle, doğrusuyla böyle olmaktan mutluyum. Beni anlayan, bana değer veren bir ailem var. Geçmişimle barışığım. Bende kötü izler bırakanlara bile kızgın değilim artık. Sonra; dünyadaki tek engelli ben değilim ki… Yalnızca benim yaşantımın değişmesi dünyadaki diğer engellilerin sorunlarını çözecek mi? Siz, benim yaşantımı değiştireceğinize, kendi çıkar kavgalarından başka bir şey düşünmeyen ve yardıma gereksinimi olan insanların sorunlarına gözlerini, kulaklarını kapatan insanların beyinlerini değiştirseniz bizler için bu dünya daha yaşanılası olmaz mı?”

Yaratık durdu, düşündü.

“Değişimi reddeden, böyle bir fırsatın üzerine atılmayan bir tek seni gördüm. Sözlerin çok mantıklı, bundan sonra önerilerini dikkate alacağız. Sen de insanların kafalarının değişmesi için çalış. Yazılarınla insanlara yaşamdaki zorlukları anlat ki onlar da nasıl katkıda bulunacaklarını düşünebilsinler. Unutma ki yazılarını ne kadar kişi okur ve yaşam felsefelerini olumlu yönde değiştirirlerse, düş bahçende o kadar çok çiçek açacak.”

Uzaylının konuşması bitince mavi yüzlü arkadaşımla beni aldıkları yere bıraktılar. Bıraktıkları yerde, toprak yolun solunda gökkuşağının bütün renklerini üzerinde taşıyan hoş kokulu yeni bir çiçek açmıştı. Ellediğimde dikeni elime battı ve elim kanadı. Büyük bir acıyla uyandığımdaysa elim gerçekten kanıyordu. Yere düşmemi engellemek için yatağımın kenarına konulan tekerlekli sandalyemin yan demirine çarpmıştım elimi. Gördüğüm rüyayı anımsayınca gülümsedim ve düş bahçeme yeni çiçekler ekeceğime dair kendime söz verdim.

ERTAN DOĞAN

Hedeflerinize Ulaşmanın En Hızlı Yolu: Rol Modeli

2009-06-21T21:05:00.000+03:00

Hedeflerinize Doğru Büyük Bir Hızla Gitmek İster misiniz?
O zaman bir rol modeli bulun ve onu modelleyin. (Amerika'lılar Rol Modeli diyor, Kişisel Gelişimde Modelleme olarak bilinir, kültürümüzde ise Örnek Alma daha yaygın kullanılır, bunu sevmeyenler ise Taklit Etme diye adlandırırlar)

Modelleme nedir? Ne işe yarar?

Modelleme 40 yıl boyunca x işi yapmış birini modelleyerek, onun 40 yılda ulaştığına 10 yıldan daha az sürede ulaşmaktır. Modelleme sizin ne kadar hızlı gitmek istediğinizle ilgilidir.

Diyelim ki İstanbul’dan Antalya’ya gideceksiniz. Şu an bulunduğunuz nokta İstanbul, hedefiniz Antalya…

3 yolla gidebiliriz,
Bir, ya kendimiz rasgele deneme yanılma yoluyla gideriz ve bir yol buluruz. Ki bunun ne kadar süreceğini bilemeyiz.
İki, haritaya bakarız.
Üç, oraya onlarca defa gitmiş biriyle konuşuruz, kısa yolları, tehlikeli yerleri, zorlukları nasıl aşacağımızı öğreniriz.

Deneme yanılma ile 50-60 saatte gidecekken, oraya defalarca gitmiş birinden yardım alarak 10 saatte gideriz. Ya da daha akıllı birini modelleriz, bize der ki, ‘Otobüse 50 tl vereceğine, 90 tl uçağa ver, 1 saatte git.

İşte modelleme budur.

Vehbi Koç gibi bir dev mi olmak istiyorsunuz? O zaman yapacağınız şey, onun ‘Hayat Hikayem’ adlı kitabını okumaktır. Düşünün 50 yıllık iş hayatı sonucunda öğrendiği her şeyi size bir kitapta sunuyor. ‘Ben bu hataları yaptım, siz yapmayın’ diyor. ‘Bu yollar doğru, bu yollar yanlış diyor, yanlış yolları gösteriyorum ki oralarda yıllarınızı harcamayın’ diyor.

Dünyanın en iyi oyuncusu mu olmak istiyorsunuz? Hiç uzağa gitmeyin, Türkiye’de Şener Şen gibi dev bir oyuncu var. Onunla yapılmış röportajları bulun, artık internet elinizde… (Yeni gördüm, Türk Sinemasında Şener Şen diye bir kitap çıkmış, google’dan araştırabilirsiniz.) Belki de Kenan İmirzalıoğlu gibi olmak istiyorsunuz. Benim hedefim oyuncu olmak olsaydı hepsiyle ne yapıp yapıp tanışırdım. Bir de Genco Erkal var tabii, yoksa siz onu tanımıyor musunuz? Ya da dışarılara gidelim Denzel Washington’a ne dersiniz?, Amerikan Gangsterindeki performansını izlediniz mi? Will Smith’e ne demeli? Umudunu Kaybetme filmindeki performansı sizi büyüleyecek. Eğer izlemediyseniz hemen o filmi edinin. Al Pacino'yu söylemiyorum bile...

Tenisçi mi olmak istiyorsunuz? Andre Agasi’nin dünya çapında 1. sıradan 300’lere düşüp, sonra tekrar nasıl birinci sıralara yükseldiğini öğrenin, röportajlarını okuyun, maçlarını izleyin.

Basketbolcu mu olacaksınız? Michael Jordan’ın lise de okul takımına alınmamasından sonra hangi inançlarla sabah akşam çalıştığını, boyunu uzatmak için neler yaptığını, dünyanın en iyi oyuncusu olmak için hangi aşamalardan geçtiğini öğrenin.

Hedefiniz ne?
O hedefe ulaşmış insanları bulun, ve onların kilit inançlarını, işine verdikleri anlamı, zorluklar karşısında nasıl davrandıklarını bulun.

Bu modellemenin bir kısmıdır, diğer kısmını anlatmam için uzun açıklamalar yapmam gerekir, o da şimdilik konuyu karıştırır.

-------------

Unutmayın, modelleme ne kadar hızlı gitmek istediğinizle ilgilidir. Eğer hedeflerinize kısa süre de ulaşmak istiyorsanız tekerleği yeniden icat etmeyin, çabucak onu edinin sonra onu daha da mükemmelleştirin.

İnsanların çoğu zaman hedeflerine ulaşamamasının nedeni, doğru bir yol haritasına sahip olmamalarıdır. İnternet çağındayız artık o haritalara ulaşmak çok kolay,

Hadi harekete geçme zamanı,

Unutmayın! Bir ağacı dikmek için en iyi zaman 20 yıl önceydi, ikinci en iyi zamansa bugündür.

Tutkuyla yaşayın,
Hakan…

3 Dakika 22 Saniyenizi Ayırarak Bu Yazıyı Okuyun

2009-06-19T09:45:00.000+03:00

Sadece Anne ve Babalar Okusun!

2009-06-18T15:17:00.000+03:00

Bir gün susmayı öğrendim.

Öyle bir sustum ki belki sonsuza kadar susacaktım.
Çünkü susmak benim küçücük dünyamda babamla kurduğum iletişim tarzıydı.

Babam akşamları eve yorgun dönerdi.
Ben bütün gün evde sıkılır, onun gelişini iple çekerdim.
Daha o kapıdan girer girmez boynuna atılır onunla oynamak isterdim.
Babam sarılır, öper sonra da, hadi odana git, derdi.
Yemek hazırlanınca annem çağırır bu defa masada bir araya gelirdik babamla.
Onlar annemle konuşurken ben araya girer, sesimi duyuramayınca da bağırırdım.
Babam sinirlenir, 'Bütün gün insanlara kafa patlatmaktan bunaldım, birde sen kafamı ütüleme!' derdi.
Annem de 'Bütün gün zaten seninle uğraştım, bir çift laf da mı konuşturtmayacaksı n babanla?' diye çıkışır, beni odama gönderirdi.
Çaresiz bir şekilde boynumu büker odama yani hapishaneme doğru yol alırdım.
Babam arkamdan, 'Bizim bir odamız bile yoktu, her şeye sahip, hâlâ ne istiyor anlamadım.' diye bağırmaya devam ederdi. '
Keşke benim de bir odam olmasaydı, keşke bizim de evimiz bir odalı olsaydı da hep birlikte otursaydık' derdim içimden; ama yüksek sesle söylemeye cesaret edemezdim.
Yemekten sonra babam kanepeye uzanır, eline kumandayı alır, televizyon seyrederdi.
Beni yanına çağırır biraz severdi.
Onun izleyeceği önemli birşey varsa beni adeta yerimden bile kıpırdatmazdı.
Azıcık hareket edip koşup oynamaya çalışsam oda hapsim yeniden başlardı.

Bir gün anladım ki susunca babamla daha iyi anlaşıyoruz.
Bu defa susarak yapabileceğim oyunlar geliştirmeye başladım.
Önce resim yaparak başladım işe.
Babam çizdiğim resimleri çok beğeniyor; 'Bak, böyle uslu uslu oyna işte.' diyordu.
Babam bazen göz ucuyla bakıyor, resimle ilgili bir şey sorsam afallıyordu.
Ama bana kızarak beni artık odama göndermiyordu.
'Son günlerde ne de akıllandı benim oğlum.' diye komşulara anlatıyordu annem halimi.
Resimlerim arttıkça ortalık dağılmaya başladı..
Annem 'Odanı topla!'diye odama kapattığında işe nereden başlayacağımı bilemiyordum.
Ben bunlarla uğraşırken zaman geçiyor; ama odamı toparlamayı beceremiyordum.
Annem odama gelip 'Bak sana resim yapmayı yasaklayacağım. ' dedi bir gün.
Susuyor olmamı usluluk olarak değerlendiren ailem resim yapmayı da elimden alırsa ben ne yapacaktım?

Bu düşüncelerle bir aile tablosu yaptım.
Babam eve gelince uygun zamanı kolladım.
Her zamanki gibi yemekler yendi, odaya geçildi.
Babam oturur oturmaz çizdiğim resmi getirdim.
Babam baktı. Hım, dedi 'Çok güzel olmuş. Bu adam benim herhalde.' dedi.
Ben 'Hayır o adam değil, bu çocuk sensin.'dedim.
O 'Hayır, bu adam benim, bu çocuk sensin, bu küçük kız da arkadaşın.'dedi.
Ben yine 'Hayır, o büyük adam benim, bu küçük adam sensin, bu küçük kız da annem.' dedim.. Babam benimle uğraşmaktan vazgeçip: 'Peki neden bizi küçük çizdin?' dedi.
Heyecanla başladım anlatmaya.
Ben büyüyüp adam olacağım.
İş bulup çalışacağım.
Siz yaşlanıp küçüleceksiniz.
Beliniz bükülecek, komşumuz Ahmet amca ile Ayşe teyze gibi küçücük kalacaksınız.
Ben işten geldiğimde yorgun olacağım.
Siz benimle konuşmaya çalıştığınızda işyerinde kafam şişmiş olacağından sizi duymayacağım bile. Siz benimle bir şeyler paylaşmak istediğinizde 'Hadi odanıza çekilin de kafa dinleyeyim.' diyeceğim.
Ve bir de bağıracağım 'Her şeylerini alıyorum. Sıcacık odaları da var, daha ne istiyorlar' diye.
Annemle babamın gözleri fal taşı gibi açılmıştı.
Duyduklarına inanamıyorlardı ..
Bana sarılıp beni öyle içten bir okşayışları vardı ki sonsuza kadar konuşsam hiç bıkmadan dinleyecekler gibiydi.

Bu yazıya yapılmış 58 yorumu (20 temmuz 2009 itibariyle) görebilmek için: http://www.facebook.com/photo.php?pid=1754117&l=920b476c8c&id=547542905

Öğretmenlerin En Mükemmeli, Başarısızlık

2009-06-15T19:36:00.000+03:00

Arkadaşlar benim insanlara hatırlattığım konuların en başında başarının tesadüf olmadığı, gayretli ve akıllı bir çalışmanın sonucu olduğu geliyor.

İnsanlardan duyuyorum, büyük şirketlerin ahbab çavuş ilişkisinde yürüdüğü, insanları sömürerek para kazandığı, diğer küçük şirketlere fırsat vermedikleri için hep büyük kaldıkları filan söyleniyor. Tabii ki böyle yapanlar da vardır, ama inanın dostlar bunu yapanlar ayakta kalamayan firmalar. Bizim gördüğümüz dev firmaların hepsi gece gündüz çalışıyor, çalışanları için özel alanlar yaratıyor ve sağlam bir ekip çalışmasında ilerliyor. Zamanı geldikçe hepsini anlatacağım. (Google, Starbucks, Apple, Microsoft gibi dünyanın en dev firmalarını inceleyin, ne dediğimi anlayacaksınız)

Bu yazıyı bugün izlediğim bir kısa filmden sonra yazdım. Kısa filmi Honda çalışanları yapmış.

Adı şu: Başarıya giden sır, BAŞARISIZLIK.

'İMKANSIZI HAYAL EDİN'

Filmi izledikten sonra Bay Soichiro Honda'nın mirası emin ellerde dedim ve ilk önce Soichiro Honda'nın hayatını sizlerle paylaşmak istedim.

Honda 1938 yılında sahip olduğu her şeyi bir küçük atölyeye yatırmış, piston ringleri konusunda kendi kafasındaki fikri geliştirmeye çalışmış bunun için gecesi gündüzü aylarca çalışmış ve sonunda bunu Toyata'ya sunmuştur.

Toyata'nın cevabı, 'Bu bizim standartlarımıza uygun değil' olmuştur.
Arkadaşları ve çevresi hemen alay etmeye başlayıp, 'Biz sana söylememişmiydik Honda, sen kim Toyata'ya fikir satmak kim' demişlerdir.

Honda buna kızacağı yerde, 'Ulan ben size gösteririm' kabilinden bir motivasyonla 2 sene geceli gündüzlü çalışmıştır.

Ve Toyata projesini kabul etmiştir.
Fakat bir sorun çıkmıştır, Japon hükümeti savaşa girmiş, gerekli pistonları yapması için kuracağı fabrikanın betonunu kendisine vermemiştir.

'Haydaaa' demiştir Honda ama yine kızmamış, söylenmemiş, sahip olmadıklarına değil, yapabileceklerine odaklanmış bunun sonuncunda da ekibi ile birlikte kendileri beton üretip fabrikayı kurmuştur.

Tam bunun sevincini yaşarken, ABD'nin attığı iki bomba fabrikayı yerle bir etmiştir. Arkadaşları göğe bakıp uçaklara küfrederken, o, 'Bırakın şimdi küfretmeyi, küfretmenin kime hayrı var. Ben bir yol buldum bile, Amerikan uçaklarının fırlattığı boş benzin tanklarını toplayalım' demiş. Ve topladığı bu tankları ona ilaç gibi gelmiş, üretimde çok işine yaramış.

Tam sevinirken, Japonya'nın o meşhur depremlerinden biri olmuş ve fabrikası %80 hasar görmüş.

Nihayet savaş bitmiş ama inanılmaz bir benzin kıtlığı varmış, işlerini halledemez olmuş. Sonra bisikletine küçük bir motor takmış ve işlerini öyle halletmiş. Onun bisikletini görenler “Bize de öyle motorlu bisiklet yaparmısın?” demeye başlamışlar. Bunu duyunca sevinmiş Honda, taleplerin de arttığını görünce, 'Neden bunu seri üretim yapmayayım' demiş.

Ama sermaye yok.
-'Yoksa buluruz' demiş, Honda. 'İşimiz ne? Bütün gün sudoku mu çözeceğiz?' kabilinden de artistik bir lafı olduğu söylenir :)

Sonra Honda 18.000 bisikletçi dükkanına ikna edici güzel bir mektup yazmış. 18.000 dile kolay...

5.000 bisikletçi olumlu yanıt vermiş, ve gelen sermaye ile kafasındaki şeyi yapmış. Lakin çoğu insan bunları çok ağır ve hantal bulmuş onun için fazla satılamamış.

Honda yine küfredip kızacağı yerde bunun daha hafif ve güzelini yapmış adına da 'Super Cup' demiş.

Bu arada aklıma biz söz geldi, geçen gün bir yerde okumuştum, şöyle diyor, 'İnsanlar başarıları kendilerine, başarısızlıklarını kadere yükler'
Harika bir söz :)

Neyse devam edelim, 'Super Cup' o kadar satmış ki tüm ülkede insanlar bundan almak istemiş. Ve Bay Honda İmparatorluk Özel Nişan'ını kazanmış.

Bunun takip eden bir kaç gün içinde bir çok kişi Honda'nın ne kadar şanslı olduğunu, bir günde başarı kazandığını falan söylemiş.

Honda'yı koskoca olaylar bozmadı da gazete ve başkalarının yorumları mı bozacaktı? Hayır! O işine devam etti ve HONDA markasını dünya devi yaptı.

Şimdi de onun mirasçıları güzel bir film yapmış ve onun yolundan ilerlediklerini göstermiş.

Film: http://dreams.honda.com/#/video_fa

Bunlara da bakın: http://www.motoaktuel.com/blog/index.php/60-milyonuncu-super-cub-satildi

http://www.motoaktuel.com/blog/index.php/honda-super-cub-50-yasinda

Hayallerinizi kaybetmeyin,
Onlara ihtiyacınız olacak...

Bu konuda yacacak daha çok şeyim var ama yazının kısası makbuldür :)
Tutkuyla yaşayın, Hakan....

Kilo Sorununuz mu var?

2009-02-13T19:54:00.000+02:00

Hani sık sık deriz ya, İMKANSIZ DİYE BİR ŞEY YOKTUR!

İşte bu olay, bu sözü tamamen tasdikliyor.

Öyle hanımlar, beyfendiler tanıyorum ki 7 - 8 kilo fazlalığını bile veremiyorlar :)

Kahramanımızın adı Dave Smith, zamanında doktorlar ona 4 ay ömür biçmiş ama gerçek bir karar vererek yaşamını değiştirmiş.

2 yıl sonunda 177 kilo vermiş ve arzuladığı, hayal ettiği bedene kavuşmuş.

Muhteşem değişimi aşağıda...

Evet o, şaşırmayın...

,

100 defa Düşsen de Yine Kalkmalısın, Yine Yine....

2009-02-06T19:44:00.002+02:00

Röportajından alıntı

“Hayatımızda kötü şeyler şans eseri veya tesadüfen olabiliyor. Tanrı'nın bir nedeni olmadan hayatımızda hiçbirşeyin olmasına müsade etmeyeceğini ve mutlaka bir amacı olduğunu bilmenin huzuru içindeyim. Ben Finansal Planlama Akademisinin Ticaret Ana Bilim Dalından başarıyla mezun oldum. Aynı zamanda bir motivasyon spikeriyim ve mümkün olan her yerde her fırsatta hikayemi başkalarıyla paylaşmayı seviyorum. Bugünün gençlerini mücadeleye zorlamak ve cesaretlendirmek için bazı konuşmalar geliştirdim. Aynı zamanda kollektif bir şirkette konuşmacı olarak çalışıyorum. Gençlere el uzatmak ve Tanrının benden yapmamı istediği her ne olursa olsun kendimi hazır durumda tutmak gibi bir tutkum var. Ve Tanrı neyi gösterirse onun yolunda olacağım.

İlk kitabımın adı "No Arms, No Legs, And No Worries"("Kolları Yok, Bacakları Yok, ve Endişeleri Yok") olacak. Ben, birşeyi yapmak için arzuya ve tutkuya sahipseniz bunu Tanrı'nın önderliğinde kısa bir zaman içinde başarabileceğinize inanıyorum. İnsanlar olarak, kendimize sebep yokken limitler koyarız. Tannrı bize istediğimiz herşeyi başarabileceğimiz gücü vermişken kendimize limit koymak ne kötü değil mi? Bu durumda Tanrı'yı ve bize verdiği gücü hiçe saymış olmuyor muyuz? Tanrı'nın ve bize verdiği gücün muhteşemliğine inanırsak, yapmak istediğimiz şeye odaklanabilir ve onu başarabiliriz.

Şimdi, arkanıza yaslanın ve hayatınızda başarmak istediklerinizi, hayallerinizi ve hedeflerinizi düşünün. Zamanın herhangi bir noktasında onları zor yada imkansız bulursanız hikayemi yeniden okuyun ve hedeflerinize yürümeye devam edin “...

Ben Mutluyum, Ya Siz // Engeli Ona Engel Değil from Feeder on Vimeo.

Sen İyisi mi Eşeklikten Kurtul...

2009-02-06T19:42:00.000+02:00

Köyün yaşlı semercisi Bekir Usta ölmüştü. Tüm eşekler köy meydanında toplanıp,tepinmeye başladılar.
Yaşlı, hasta bir eşek duvar dibinde düşünüyordu. Ona;
“Haberin yok heralde, semercimiz öldü” dediler.
“Nolmuş öldüyse?”
“Artık sırtımız yara bere olmayacak, özgür olacağız”
“Nasıl bir özgürlükmüş bu?”
“Semerci olmayınca artık sırtımıza semer yapılmayacak. Böylece sahiplerimiz bizimle yük taşıyamayacak. Kırda bayırda istediğimiz gibi dolaşacağız”
Yaşlı eşek gülmüş:
“Şaşarım aklınıza,” demiş.
“Bugün sevinçle tepineceğinize, aslında yas tutmalısınız. Bekir Usta iyi kötü sırtımızın ölçüsünü biliyor, bizi rahatsız etmeyecek semerler yapmaya çalışıyordu. Yarın bir acemi semerci getirirler, sırtınız yaradan kurtulmaz.
İyisi mi, siz semerciden değil, eşeklikten kurtulmanın yolunu arayın. Eşek kaldıkça, sırtınıza bir semer yapan bulunur.”

Sorunlar

2009-01-18T13:41:00.001+02:00

Sana yararı olmayacak
sorun diye bir şey yoktur.

Yararlarına ihtiyacın olduğu için
sorunları ararsın.

Japonlar taze balığı hep çok sevmişlerdi. Fakat Japonya sahillerinde bol balık bulmak mümkün olmamaktaydı. Balıkçılar, Japon nüfusu doyurabilmek için daha büyük tekneler yaptırıp daha uzaklara açılmak zorunda kalıyorlardı. Balık için uzaklara gidildikçe, geri dönmesi de daha çok vakit alıyordu ve tutulan balıkların tazeliği de kaybolmaktaydı. Japonlar tazeliği kaybolmuş balığın lezzetini de sevmemişlerdi. Bu problemi çözebilmek için, balıçılar teknelerine soğuk hava depoları kurmak zorunda kalmışlardı. Beylece istedikleri kadar uzağa gidip, tuttuklarını da soğuk hava deposunda dondurulmuş olarak saklayabileceklerdi.

Ancak Japon halkı, taze ile donmuş balık arasındaki lezzet farını hissedebiliyor ve donmuş olanlara fazla para ödemek istemiyordu. Balıkçılar bu defa teknelerine balık akvaryumları yaptırdılar. Balıklar içeride biraz fazla sıkışacaklardı, ama yine de canlı kalabileceklerdi. Haponlar canlı olmasına rağmen, bu balıkların da lezzet farkını anlayabiliyorlardı. Hareketsiz, uyuşmuş vaziyette günlerce yol gelen balığın, canlı, diri, harketli taze balığa göre lezzeti yine de beğenilmiyordu. Balıçılar nasıl olacakta Japonya'ya taze ve leezzetli balığı getirebileceklerdi?

....

Japonlar balıkları yine teknelerindeki akvaryumlarda tuttular, ancak içine küçük bir de köpekbalığı attılar. Bir miktar balık köpekbalığı tarafından yutulmuştu, ama geride kalanlar son derece hareketli ve taze kalabilmişlerdi.

Diri, taze, dingin, güçlü, sağlam...

Vazgeçmeyen...

2009-01-14T15:31:00.001+02:00

Davası ne olursa olsun, istediği ne olursa olsun, akıllı ve esnek davranıp vazgeçmeyen herkes ama herkes istediği şeyi gerçekleştirir.

Dünyayı tanıyan, dinleri tanıyan, liderleri tanıyan, öğretileri tanıyan ve hayatı tanıyan herkes bunu kavramıştır.

Hakan Mengüç kimdir? Hakan Mengüç Biyografi

2008-12-04T17:24:00.000+02:00

Buradan bakın: http://www.google.com/profiles/hakanmenguc

Sen Küçük Bir Kavanozun İçinde Küçük Bir Balıktın

2008-11-24T17:18:00.001+02:00

Sen küçük bir kavanozun içinde küçük bir balıktın
ben seni ordan aldım ve sıradan bir akvuryuma koydum
Çok şaşırdın, böyle büyük bir yerin olabileceğini düşünememiştin bile
şaşkınlık içinde günlerini geçirirken
ben seni akvaryumdan alıp bir havuza koydum
İnanılmaz, inanılmaz, bu mucize, bu mucize diye bağımaya başladın
bu sözlerin günlerce sürdü
Sonra ben seni aldım ve bir göle koydum
Şaşırmıştın, o kadar şaşırmıştın ki bir hafta hareket edemedin bile
haftalarca rüya mı gerçek mi diye düşündün...

Ben seni denizlere, okyanuslara hatta daha fazlasına
götürmek isterim ama
hazır değilsin balığım, hazır değilsin

haKan...

inançlar 7, Liderler ve Hayal Gücü

2008-11-22T06:44:00.000+02:00

İnanç aslında nedir? İnançları tanımlarken zorlanırız çünkü bu kelime bir çok şey için kullanılmıştır. Ama inancı en sade anlamıyla anlatırsak inanç bir şey konusunda emin olma durumudur. Eğer başarılı biri olduğuma inanıyorum derseniz bu başarılı biri olduğumdan kendimi emin hissediyorum demektir.

Bir inancı anlamanın kolay yollarından biri de onun yapı taşını, fikri düşünmektir. Yalnızca düşündüğümüz ama pek inanmadığımız pek çok düşünce vardır. Mesela başarılı olma örneğinden ilerleyelim. Başarılı bir insan mısınız? Yoksa başarısız mı? Peki bir düşünce bir inanca nasıl dönüşür? (Bunu epey anlatmıştık, şimdi farklı bir yoldan bakalım) Bunu anlatmak için masa yöntemini kullanacağım. İnancı masa fikir ya da düşünceyi de ayakları olmayan masa olarak düşünün. Masanın ayakta durabilmesi için 4 sağlam ayağa ihtiyacı vardır. İşte bir düşünceninde inanca dönüşmesi böyle sağlam ayaklar gerektirir.

Şimdi ben başarılıyım derken, bunu aslında neye göre diyorsunuz? Belki okulda hep takdirle geçtiniz, belki önemli bir kaç başarı kazandınız, belki herkesin kolay kolay giremediği bir üniversiteyi kazandınız belki de insanlar size sürekli başarılı olduğunuzu söyledi. Yani bu yaşadıklarınızın hepsi masanın ayakları oldu.

Şimdi tam tersi bir inancı ele alalım. Başarısız bir insan olduğunuza inanıyorsunuz. Buna inanmanıza sebep olan şeyler neler? Muhtemelen girdiğiniz her işte bir sorun çıktı. Projelerinizi tamamlayamadınız. Belki üniversiteyi kazanamadınız, belki yıllardır gelişemediğinizi düşünüyorsunuz belki de çevredeki insanlar sizi başarısız biri olarak görüyor. Ya da çok çalışmanıza rağmen şu ingilizceyi öğrenemediniz.

Bakın işte bunlarda başarısızlık inancının masa ayakları... Kimse durup dururken başarısız ya da başarılı olduğuna inanmaz. Fakat burada şöyle bir şey var, aslında biz hayatta çoğu kez başarılı ya da başarısız olmuşuzdur. Ama başarısız bir olduğumuza inanıyorsak demek ki hep başarısız olduğumuz deneyimleri hatırlıyoruz. (Aslında burada konuşulacak kurallar konusu var ama onu başka bir konuya atıyorum) Eğer şu an başarılı biri olduğunuza inanmak istiyorsanız şöyle bir yarım saat, bir saat geçmişinizi tarayın ve sadece başarılı olduğunuz anıları, hatıraları hatırlayın.

Ben çok insanla karşılaştım ve bir çoğu kendini başarısız olarak görüyordu. Sonra bana hayatını anlat dedim, hayatını anlattıkça ona başarılarını gösteriyor ve git gide fizyolojisi değişmeye başlıyordu. Sonra konuşmamız bittiğinde oradan harika bir şekilde ayrılıyordu. Çünkü artık geçmişteki başarısızlıklarına değil, başarılarına odaklanmıştı. Bu sizin seçiminiz.

Çok Güzel Bir Konu

İnancımızı oluştururan masa ayaklarının geçmişteki yaşadıklarımız yani referanslarımız olduğunu öğrenmiştik. Peki bu referansların illa ki de gerçek olması gerekir mi? Hatırlarsanız Hayal Gücünün Kudreti bölümünde bundan bahsetmiştik. Gerçek olması gerekmez, burada hayal gücümüzle çok sık tekrarlayarak gerçekten farkı olmayan referanslar oluşturabiliriz.

İnsanlar bir şeyi yeterince canlı biçimde hayal ettiklerinde gerçek tecrübeden algılamış kadar başarılı olabilmektedirler. Bunun nedeni, beynimizin gerçekten olmuş bir şeyle, bizim canlı biçimde hayalimzde yarattığımız bir şey arasındaki farkı ayırt edememesidir. Yeterli duygusal yoğunlık ve takrarla, sinir sistemimiz bir şeyi gerçek olarak algılar, o şey henüz olmamışsa bile...

Roger Bannister olayını hatırlayın. Onun en büyük gücü hayal gücüydü.

İnsanlar kendilerinin kim olduğu ve neler yapabilecekleri konusunda sınırlayıcı inançları pek sık geliştirirler. Geçmişte başarılı olmadıkları için, gelecekte de başarılı olamayacaklarına inanırlar. Sonuç olarak, duyacakları acının korkusuyla, sürekli olarak "gerçekçi" davranmaya odaklanırlar. İkide bir "gerçekçi olalım" diyen insanları çoğu aslında korku içinde yaşamaktadırlar, yeniden hayal kırıklığına uğramaktan çok korkmaktadırlar. O korkudan ötürü, kendilerini kararsızlığa iten inançlar geliştirirler, tüm güçlerini kullanmaz, tüm ellerinden geleni yapmazlar, sonunda da sınırlı sonuçlar alırlar.

Büyük liderlerin gerçekçi olduğuna pek seyrek rastlanır. Dedikleri sonunda hep çıkar ama ilk başta hepsi hayalci olarak görülürler. Atatürk gerçekçi birimiydi? İngilizler Osmanlı'yı neredeyse boyundurlukları altına alırken Atatürk Türkiye Cumhuriyetinden bahsediyordu.

Gandhi, dünya tarihinde neredeyse bir ilki gerçekleştirdi. Bir silah dahi atılmadan Hindistanı özgürlüğüne kavuşturdu. Gandhi'nin hayatı ile ilgili notlar okurken, onun bu planını duyanların onu bir akıl hastası ve büyük bir hayalperest olarak gördüklerini okumuştum. Aslında liderlerin hayatları böyledir, onlara ilk başta hayalperest denir dalga geçilir, sonra lider denir saygı duyulur.

Her gerçeğin etkin ve inkar edilmez bir varlığa kavuştuğu yer, ancak insanın hayalidir. Sanatın da hayatında da esas ustası, icat değil, hayaldir.
Joseph Conrad

İnancı değiştirmenin farklı yolları;

(yarının konusu inançlar 8'e bakın)

İnançlar 6, İnanç, Potansiyel, Eylem, Sonuçlar

2008-11-22T06:21:00.000+02:00

İnançlar tüm hayatımızı nasıl etkiler? Şimdi bunu bir diyagram yoluyla anlatalım.

Bir adam düşünün, kendi konusunda bilgili ama başaracağına inanmıyor. Sizce bu adam ne kadar etkili olabilir? Potansiyelinin ne kadarını kullanabilir? Başaracağına inanmayan bu adam eyleme geçermi ya da ne kadar geçer? Ve hangi sonuçları alır?

%20 inançla başlarsanız, potansiyelinizin %20'sine ulaşır eyleme de ancak %20 oranında geçersiniz ve sonuçlarda %20 etkili olur. Ben bu bilgiyi bir örnekle anlatmayı çok severim. Psikoloji ve kişisel gelişim konusunda en az 5 kitap okumuşsunuzdur değil mi? Ya da başka konularda... Şimdi size desem ki psikoloji konusunda 100 kişinin karşısında 2 saatlik bir seminer verebilir misin? Muhtemelen heyecanlanır ve veremem dersiniz. (En azından sorduğum insanlar böyle diyor)

Tekrar tekrar yapılan hipnoz deneylerinde kanıtlanmıştır ki insanın okuduğu her şey bilinçaltında kayıtlı olarak duruyor. Eğer size hipnoz yapılsa ve bilmem ne kitabının 32. sayfası 1. paragrafında ne var dense söylebilirsiniz. Şimdi 5 kitaplık bir potansiyeliniz var ama bu potansiyele ulaşmanızı sağlayacak olan şey inanç. Siz onların önünde konuşamayacağınıza inandığınız için konuşamıyorsunuz. İspat edeyim mi? Eğer karşınızda 10 tane çocuk olsa gayet rahat anlatır mısınız anlatmaz mısınız? %99 anlatırsınız, çünkü onların karşısında rahatsınız ve anlatabileceğinize inanıyorsunuz.

İnandığınız için potansiyelinizin çok büyük bir kısmını kullanıyorsunuz.
Potansiyelinizi kullanabildiğiniz için de sürekli eyleme geçiyorsunuz.
Ve başarılı sonuçlar alıyorsunuz.

Unutmayın % kaç inanırsanız sonuçlar da ancak o kadar % olur.

İnançlar 5, Hayal Gücünün Kudreti

2008-11-20T00:24:00.000+02:00

Soru: Çok güzel ama, ya benim hiç deneyimim yoksa...
Cevap: Güzel, o zaman hemen yeni bir deneyim yaratalım. Bu da inancın 4. Kaynağıdır. Hayal.

4. Kaynak: Hayal

Bilimsel Gerçek: Bir masaya baktığınızda da, bir masayı hayal ettiğinizde de beynin aynı bölgeleri uyarılıyor.

Bu ne demek, yani beyin gördüğü ile hayal kurduğu arasındaki farkı bilmiyor. Biz hayatımızdaki bütün bilgileri nasıl alıyoruz? beş duyumuzla... İnançlarımız nasıl oluşuyor? Yaşadıklarımızla... İşte bu maddenin önemi burada açığa çıkıyor, madem beyin gördüğü ile hayal ettiği arasında bir fark görmüyor o zaman bir şeyi sürekli hayal edersek beyin bunu gerçek olarak algılayacaktır.

Görmemizi sağlayan şeyin gözlerimiz değil de beynimizin arka tarafındaki görme merkezi olduğunu biliyor musunuz? Yakın bir arkadaşım vardır, kendisinin gözleri görmüyor ama gözleri %100 sağlıklı, sorun beyindeki görme merkezinde...

Peki beynin içine hiç bir şekilde ışığın giremeyeceğini biliyor musunuz? Yani görmemizi sağlayan şey karanlık bir kutunun içinde... Gözlerimiz olmadan da görebilir miyiz? Rüya görüyoruz ya, ordaki her şeyde gerçek değil mi? 1 sene önce internnette Bronnikov diye birisiyle, bir metot bulmuş ve bu metotla insanların gözleri bağlıyken görmesini sağlıyor. İncelemek istiyorsanız http://www.bronnikovmethod.com

Bütün bunları niçin anlattım. Hayal kurmanın gerçekten bir farkı olmadığnı anlamanız için. Bir şeyi yüzlerce ve binlerce kez yaptığınızı hayal ederseniz o artık sizin gerçekliğiniz olur.

Şimdi sizle Bannister'ın hikayesini inceleyelim.

Bir mil, yani 1609 metre uzunluk, 4 dakikadan daha kısa bir sürede koşulabilir mi? Bir insan vücudu, bu mesafeyi 4 dakikadan daha az bir sürede koşabilir mi? Hiçbir atlet bu soruya evet cevabını vermiyordu. Hatta spor yazarları, yorumcular, amatör koşucular bile bunun imkânsız olduğunu düşünüyorlardı. Tâ ki, 6 Mayıs 1954’te Roger Gilbert Bannister isimli atlet bunu başarana kadar. Roger Bannister, 1 millik mesafeyi 3 dakika 59,4 saniyede koşmuştu.

Roger Bannister, bunu başardıktan sonraki hafta altı kişi daha bunu başardı. Aynı yıl içinde otuz yedi kişi, bir sonraki yılda ise üç yüz atlet, bir mil mesafeyi dört dakikanın altında koşmayı başardı. Hatta aynı mesafeyi 3 dakika 43 saniyede koşanlar da oldu. Peki, ne yapmıştı Roger Bannister de bunu başarmıştı? Ya da diğer atletler bunu başarmak için neden Roger Bannister’i beklemişlerdi?S

Roger Bannister, antrenmanlarda çok ciddi hazırlandı. Fiziksel olarak yapılması gerekenleri yaptı. Yeterli kas gücünü elde etti. Ama bütün bunlardan daha önemlisi, Roger başarıya beyninde hazırlandı. Koşuya başlamadan önce, defalarca zihninde bir millik mesafeyi dört dakikanın altında koştu. Bunu yapabileceğine kendisini inandırdı. Yarış zamanı geldiğinde, kasları buna zaten hazırdı. Roger bu başarıya imza attığında, bütün atletlerin beyninde şu yankılandı: “Demek ki oluyormuş”. Bütün insanlar gibi diğer atletlerin de zihnindeki, “olmaz, yapılamaz, koşulamaz, imkânsız” türündeki zincirler kırılmıştı. Zincirler kırıldıktan sonra yeni rekorlar kırılmaya başlandı.

Bannister inançla ilgili incelediğimiz kaynakların hiç birine sahip değildi. Daha önce bunu kimse başaramamıştı. Onun inancını destekleyecek hiç bir şey yoktu, tabi hayal gücü hariç. O hayal gücünü kullandı, binlerce kez başardı ve artık o onun gerçekliği oldu.

Ve işin en çarpıcı, en komik yanıysa, o koştuktan sonra 2 yıl içinde 300 atlet daha koşmuştu. Bu atletler daha önce neredeydi. Tabi ki buradaydılar ama inançları yoktu. Bannister'ın koştuğunu görünce inandılar ve koştular.

İşte inanç böyle, işte inancın gücü bu.

Yarında inancın üstünde neden bu kadar durduğumuzu bir diyagramla anlatacağım.

(İnançlar 6 yazısına bakın)

İnançlar 4, Bilgi ve Geçmişteki Deneyimlerimiz

2008-11-19T07:55:00.000+02:00

2. Kaynak: Bilgi

İnançları oluşturmanın bir diğer yolu da bilgidir. Bilgiyi deneyimle kazanılabilir ya da kitaptan, filimlerden alınabilir. Hepimiz kitap okuyan insanların daha başarılı, daha iyi insanlar olduklarını biliriz. Tabi bu hangi kitapları okuduğunuza da bağlı. Eğer başarmış insanların kitaplarını okursanız sizde de başarı inançları olur. Hayatın bir rezillik, dünyanın kötü bir yer olduğuna dair kitapları okursanız inancınız bu yönde gelişir. Çok yakın bir arkadaşım sürekli dünyanın kötü bir yere gittiğine dair, insanların ne kötülükler yaptığına dair kitaplar okuyordu. Sonra ne mi oldu, okuduklarının hepsi onun inancı oldu ve gözümün önünde değişimi beni çok şaşırttı. Asla yapmayacağı şeyler yapmaya başladı. İşte bu arkadaşımın örneğini başarı kitapları okuyan insanlarla değiştirin ve sonuçlarda değişsin.

Filmler, çağımızın en güzel bilgi kaynakları. Filmlerde binbir çeşit ama ayıklamayı bildiğinizde tadından yenmiyor. İnanç demiştik, ben yapamayacağım bir çok şeyi, izlediğim özel belgesellerdeki kişileri modelleyerek yaptım. Bunlar insanlara imkansız gelen bedensel gösterilerdi. Ben inancın nasıl oluştuğunu bildiğim için sürekli ve sürekli izledim, ta ki benimde yapabileceğim inancı oluşana dek, ta ki bunun kesinlikle yapılabileceği inancı oturan dek... Ve sonra yaptım. Doğru filmler, doğru bilgiler inançların değişimde çok büyük bir role sahiptir ve en güzeli bizim buları almak bizim kendi irademizdedir.

3. Kaynak: Geçmişteki Deneyimlerimiz

Eğer bir şeyi bir kere yaptıysanız büyük ihtimal ikinciye de yapabilirsiniz. Lunapark gittiğiniz zamanları hatırlayın. Mutlaka binmekten korktuğunuz bir oyuncak vardır. Benim vardı mesela, Ranger diye bir oyuncak, havada ters dönüyor. Ne zaman ki korkumu yendim ve bindim ondan sonraki binişlerim hep rahat ve sadece eğlence üzerineydi.

İşte inançlarda böyledir. Eğer kendinizi içinden çıkılmaz bir durumda hissettiğiniz bir zaman olursa kendinize şöyle sorun; 'Ben bundan daha kötü bir olay yaşadım mı? Peki bu olayı çözümledim mi?' mutlaka başınıza daha kötü olaylar gelmiş ve sizde bunun üstesinden gelmeyi becermişsinizdir. Bunu düşündüğünüz anda sorununuzu %90 çözersiniz, çünkü çözeceğinize inanırsınız. Çünkü siz bunu daha öncede çözdünüz.

Şimdi neler başardığınızı hatırlamanın zamanı değil mi? Ne zaman zor bir durumda olursanız, 'Ben neler başardım?' diye sorun kendinize, ısrarla ama...

Topluluk Önünde Konuşamam.
Eğer bir kere konuştuysanız tekrar konuşabilirsiniz.

Soru: Çok güzel ama, ya benim hiç deneyimim yoksa...
Cevap: Güzel, o zaman hemen yeni bir deneyim yaratalım. Bu da inancın 4. Kaynağıdır. Hayal.

(inançlar 5 yazısına bakın)

İnançlar 3, Çevre Etkisi ve Pelikanlar

2008-11-16T21:21:00.000+02:00

Peki şimdi inançları biraz daha derin inceleyelim. Bir inanç nasıl oluşur?

İnançların kaynakları nelerdir? Eğer bir inanç oluşturmak istiyorsak ya da mükemmelliğin inançlarını modellemek istiyorsak inançların nereden kaynaklandığını bulmak gerekir.

1. Kaynak: Çevremiz

Fakir mahallelerde yaşayan insanların en büyük sorunu açlık, yoksulluk değildir. En büyük sorun, insanın inançlarının ve hayallerinin üzerindeki etkisidir. Gördüklerinizin hepsi başarısızlık ve çaresizlikse, başarınızı besleyecek iç temsilinizi oluşturmak çok zordur. Eğer zenginlik ve başarı içinde büyürseniz; zenginlik ve başarıyı modelleyebilirsiniz. Fakirlik ve çaresizlik içinde büyürseniz, modeliniz ancak bu çevredekilerle sınırlıdır. Gelin şimdi size bir olay anlatayım.

Efendim California'nın Monterey sahilleri pelikanlarıyla meşhurmuş. Pelikanlar burada yaşamayı pek bir seviyorlarmış, tabii bunun sebebide ton balığı avlayan gemilermiş. Bu gemilerin peşlerine takılıyorlar ve yiyeceklerini kolayca buluyorlarmış. Lakin Amerika'da yunus balıklarının öldürülmesiyle ortaya çıkan skandal sonucu ton balığı avlayan gemilere av yasağı getirilince, ekolojisitler hiç beklemedikleri bir sonuçlar karşılaşmışlar. Monterey'in gurur veren pelikanları teker teker ölmeye başlamışlar.

Sonra hemen uzmanlar, çevreciler, deniz biyologları sorunu çözebilmek umuduyla Monterey'e gelmişler. Bir sürü önlem, bir sürü yöntem denemişler ama kar etmemiş, pelikanlar ölmeye devam ediyorlarmış. Sonra zeki bir adam bir fikir yürütmüş ve Florida'dan pelikanlar getirtmişler, yüzlerce pelikan. Amaç, içgüdüsel avlanma yeteneklerini kaybetmememiş olan yeni gelenlerin, Monterey Körfezi'nin tembelleşmiş pelikanlarıyla çiftleşmeleri sonucunda yeni doğacak yavruların avlanma yeteneklerini tekrar geri kazanmalarıymış. Hemen uygulamaya geçmişler ve şaşırtıcı bir gelişme olmuş. Yeni yavruları beklemeden birkaç ay içinde, Monterey pelikanları, uzaktan getirilen pelikanlardan etkilenerek kendi başlarını beslenmeye başlamışlardı.

Yani onları model almışlar, 'Onlar yapıyorsa bizde yaparız'a dönmüştü olay. İşte fakir mahallelerde büyüyen insanlarında en üzücü yanları bu oluyor. Çünkü onlar otomatikmen çevresindekilerin inançlarını bilmedende olsa modelliyorlar ve inançları her zaman kısıtlı oluyor. Bu kötü bir olay ama bunu farkettiğinde bu sorunu çözebiliyorsun. Çevre, inancın tek başına en güçlü yaratıcısı olabilir fakat inancı yaratan başka kaynaklarda vardır. Aksi olsaydı sadece zenginler zenginliği, fakirler de fakirliği bilir ve hiç kimse orjinal durumunu değiştiremezdi. bende Bende kötü bir çevrede büyüdüm ve hayatım boyunca onların kısıtlı inançlarıyla yaşadım. Fakat bir şey yaptım ve inancım değişti, işte o da inancı oluşturan ikinci kaynak; Bilgi

Bu yarının konusu, bugünü Amerika'nın sayılı zenginlerinden Aristotle Onasis'in bir lafıyla bitirmek istiyorum.

'Çok para mı kazanmak istiyorsunuz? O zaman zenginlerle arkadaşlık edin'

(inançlar 4'ü okuyun)

İnançlar 2 'Obama Etkisi'

2008-11-15T12:03:00.000+02:00

Dr. Andrew Weil'de çalışmalarında uyuşturucunun hemen hemen uyuşturucu kulananın beklentileriyle aynı etkiler gösterdiğini bulmuştur. O, bir doz amfitamin (güçlü uyarıcı) verilen kişinin kendini yatışmış ya da barbiturate (güçlü sakinleştirici) verilen kişinin kendisini uyarılmış hissedebileceğini keşfetti. Weil, 'İlaçların sihiri içeriğinde değil, ilaçları kullananların zihninde yatar' şeklinde bir sonuca ulaştı. Tüm bu örneklerde sabit olan şey sonuçların en çok inanç tarafından etkilenmesidir. İnançlar da beyin ve sinir sistemine gönderilen; tutarlı, benzeşimli mesajlardır. İnancın gücünü gösterdiği tüm süreçlerde anlaşılamaycak bir sihir falan yoktur.

Başarısızlığa inanırsanız; o mesajlar sizi başarısızlığa yönlendirecektir. Bir şeyi yapabileceğinizi ya da yapamayacağınızı söylediğinizde; her iki durumda da haklı olduğunuzu unutmayın. Her iki inanç da büyük güce sahiptir.

Potansiyelimizin ne kadarına ulaşabileceğimizi belirleyen de inancımızdır. Ben ayrıca müzisyen olduğum ve özel derslerde verdiğim için bunu çok iyi biliyorum. Bana Ney öğrenmeye gelen birisi ilk önce şu inançla gelir, 'Ney çok zordur, Ney'i üflemesi bile 3-4 ay alıyormuş, çok zor çok'
Benim burada ilk yapacağım şey onun inancını değiştirmek. Hemen şunu söylerim, 'Eğer bir ay içinde iki parça çalmazsan senden aldığım ücreti geri ödeyeceğim', gelen kişi şaşırır tabi. Ama benim bu kadar kendine güvenerek söylemem onun inancında ilk değişimi başlatır. Sonra ona en az 30 dakika Ney'in neden bu kadar basit olduğunu anlatırım ve inancını %90 oranında değiştiririm.

Ve bir ay içinde en az 3 parça çalacak hale gelir. Hemde haftada sadece 1 ders yaparız. Yoksa ben iki günde de Ney öğretirim. Tabi öğretirimden kasıt en azından çalmaya başlarsa kendisi gerisini bir şekilde getirir. Yoksa kimse Ney'i bırak bir ayda 10 yılda bitiremez. Bunun nedeni de enstrumanları öğrenmenin bir sonu yok. Ne kadar öğrensen daha fazlası var, ne kadar iyi çalsan daha iyisi var. Zaten bunun için bu kadar güzel.

Aynı şekilde ben piyano'da öğrettim, hatta Hint çalgısı harmonium bile öğrettim. Ritim öğrettim hatta çok az bilmeme rağmen gitar bile öğrettim. Çünkü biliyorum ki bir hocanın yapabileceği en iyi şey öğrencisinin inancını değiştirmek. Yetenek mi? Artık bunu tartışmıyorum bile, bana en yeteneksiz çocuğu getirin ona 1 ayda ne isterseniz öğretirim. İnaçlar çok güçlüdür, çok.

"Yapabilirler, çünkü yapabileceklerini düşünüyorlar." Virgil

Barack Obama Etkisi

Biliyorsunuz Barack Obama Amerika başkanı seçildi. Amerika tarihindeki ilk siyahi başkan olarak tarihe geçti. Bu çok önemli bir şey, neden mi?

Daha 1955 yıllarında siyahlar ikinci sınıf vatandaş olarak görülüyordu ve hatta otobüste beyazlara yer vermek zorundaydılar, bazı restoranlara alınmıyorlardı vs. vs. Yani elli küsür yıl önce ikinci sınıf olan siyahlardan biri bugün başkan oldu.

İşte bu tüm siyahların inancını kökten değiştirecek bir olay. Bakın ülkelerin spor bakanlıkları sporcularının başarılarını yükseltmek için 'Devşirme Sporcu' diye bir yöntem kullanırlar. Bir kaç ay önce Fedarasyon başkanı bunun önemini açıklıyordu, 'Devşirme sporcu olimpiyat başarıları için şart, bakın Naim Süleymanoğlu'nu devşirdik ve Türk sporcusu olarak büyük başarılar elde etti. Sonra birden 5-6 sporcumuz daha halterde altın madalya kazanmaya başladı. Oysa daha önce halterde hiç başarılarımız yoktu. Sporcular eğer kendi ülkelerinden biri başarırsa, bende başarabilirim diyor, onun için devşirme sporcu çok önemli' anlatabildim mi? İşte bu inancın gücünü gösteriyor.

İşte onun için Obama'nın seçilmesi siyahların inancını değiştirecek. Ben bir çok hayat hikayesi okudum. Bunlardan biri de Amerika'nın en ünlü beyzbolcularından birininkiydi. Kendisi siyahiydi ve hayat hikayesinde şöyle anlatıyordu. 'Liglerde çok iyi oynayan siyahi bir oyuncu vardı ve ben o zaman anladım ki bir siyahta çok iyi oynayabilir. Ve bu inancımı kökten değiştirdi. O zamana kadar bunun hep beyazlara özgü olduğunu düşünüyordum' Ben bunun gibi çok hikaye okudum, zamanı gelince anlatacağım.

Şunu da söyleyim ki göreceksiniz Amerika'da siyahlarda bir başarı patlaması olacak.

Peki şimdi inançları biraz daha derin inceleyelim. Bir inanç nasıl oluşur?
(evet bu yarının konusu)

İnançlar 1 'İnsan, İnandığıdır.'

2008-11-14T01:45:00.000+02:00

Bugün inançlar yazı dizime başlıyorum ve sizi inançlar konusunda yeteri kadar bilgilendireceğim.
Genel itibari ile inançları eğitimlerimde 2 ila 4 saat arasında anlatıyorum, her ne kadar burada beden dili faktörü olmasa da en sade biçimde anlatmaya başlayacağım.

"İnsan, inandığıdır."
Anton Çehov

İnançlar dediğimizde genellikle anlaşılan dini inançlar oluyor. İnançlar beynin komutanlarıdır, bir şeyin doğru olduğuna gerçekten inanırsanız beyniniz onu doğru olarak anlar.

"İnançlı bir kişinin gücü sadece ilgisi olan doksan dokuz kişinin gücüne eşittir"
John Stuart Mill

İnançlar, sinir sistemine doğrudan gönderilen emirlerdir. Bir şeyin gerçke olduğuna inanırsanız, diğerlier aksini iddia etse bile sizin için gerçeklik o olur. İnançlar en derin kaynaklarımıza ulaşmamızı sağlarlar.

Röportaj yaptığım başarılı insanlara, 'Size göre başarıda inancın oranı yüzde kaçtır?' dediğimde çoğu %60, %70 gibi cevaplar verdiler. Yol gösterici, güçlü inançlara sahip olursanız; eyleme geçme ve yaşamak istediğiniz şekilde bir dünyayı yaratma gücüne sahip olursunuz.

İnsanlık tarihi aslında inanç tarihidir. Peygamberler, Da Vinci, Einstein, Edison, Gandhi, M. Kemal, Lincoln, Kolomb gibi insanlar neden tarihe mal olmuştur? Çünkü insanlığın inancını değiştirmişlerdir. Einstein dünyaya farklı bakmamızı sağlamış ve dünyanın varoluşu, görelilik ve zaman hakkındaki inançlarımızı değiştirmiştir.
Gandhi savaşmadan bir ülkenin kurtarılabileceğini gösterip insanlık tarihinin inancını değiştirmiştir.
Da Vinci icatlarıyla ve yaptıklarıyla bir insanın neler yapabileceğini bize göstermiştir.
Dinler ne yapmıştır? Onlarda inançlarımızı değiştirmemişmidir?
Yani tarihi değiştiren bütün bu kişiler, inançlarımızı değiştiren insanlardır.

İnsan davranışlarını ne kadar incelerseniz inançların gücünü de o oranda anlarsınız. Çoğu zaman bazı şeyleri mantığımız almaz ama bunlar vardır ve yaşanıyordur. Çift kişilikli şizofreni hastası olan bir kadının üzerinde çalışma yapılıyor. Kadın birinci kişiliğinde gayet sağlıklı, kan şekeri gayet normal fakat ikinci kişiliğe girdiğinde birden fizyolojisi değişiyor ve bir şeker hastasına dönüşüyor. Hemde bu saniyeler içinde oluyor.

Hipnoz çalışmalarında da inançların ne kadar güçlü olduğunu bizzat kendi gözlerimle gördüm ve bir çok makalede de okudum. Hipnotik trans halinde bulunan kişilere, kızgın demir parçası olduğu söylenen buza dokundurtularak çok sayıda deney yapılmıştır. Temas noktasında daima su toplanması olmuştur. Hipnoz durumunda bilinç durumundan farklı olarak gerçek hipnoz edenin sözleri oluyor. Yani kelimeler mantık süzgecinden geçmiyor ve hipnoz yapan ne diyorsa onun için gerçek o oluyor.

Yıllar önce bir arkadaşım üzerinde bir deney yapmaya karar verdik. Bu deneyde ben onu hipnoz edecektim, hipnoz durumunda ona Garry Kasparov (Satranç Dünya Şampiyonu) olduğunu söylecek ve sonra onu uyandırıp bilgisayarla satranç oynatacaktım. Hipnoz ettim ve ona çok ayrıntıya girmeden Gary Kasparov olduğunu söyledim. Sonra onu uyandırdım ve ona bir çok soru sordum.
Adın ne? Garry Kasparov
Hangi ülkedensin? Rusya
Türkçeyi nereden öğrendin? Cevap yok
Burada ne arıyorsun? Cevap yok
Bu basit bir hipnoz deneyiydi ve sadece azda olsa sonuçları görmek istedim. Sonra onu bilgisayar karşısına geçirdim ve chess master programı ile satranç oynattım. Kesinlikle kendi oynayışı değildi, çok hızlı düşünüyordu ve hareketleri sağlamdı. Sonunda yenemedi ama master düzeyinde oynamıştı ve daha önce bunun yarısı kadar bile ilerleyememişti. Buna benzer gönüllü bir çok arkadaşta deneyler yaptım ve hepsinde neye inanıyorlarsa onun gibi davranıyorlardı.

Plesebo denilen, ilaç olmadığı halde hastaya ilaçmış gibi verilen boş hapların etkisini hepimiz biliriz. Aktif hiçbir özelliği olmayan bu boş hapların, yapılan deneylerde hastalar üzerinde çoğu kez kesin etkiler yaptığı görülmüştür.

Kanayan ülserleri olan bir grup hasta üzerinde, çarpıcı sonuçlar veren bir plesebo çalışması yapılmıştır. Hastalar iki ayrı gryba bölündüler. Birinci guba, hastalığı kesinlikle iyileştirecek yeni bir ilaç verildiği açıklandı. İkinci gruptakilere etkileri hakkında çok az şey bilinen bir ilacın kendilerinen denenmek üzere verildiğini söyledirler. İlk grupta hastaların %70'inde önemli oranda bir iyileşme görüldü, ikinci grupta bu oran sadece %25 idi. Her iki gruba da tıbben hiçbir özelliği olmayan boş ilaçlar verilmişti. Aradaki tek fark inanç sistemlerinin kabulüydü.

Dr. Andrew Weil de çalışmalarında ......................... (devamı yarın)

(İnançlar 2 yazısına bakın)

Topluluk Önünde Konuşmanın Altın değil Elmas Kuralı

2008-11-12T23:56:00.000+02:00

Topluluk Önünde Konuşmanın Altın değil Elmas Kuralı

Konuşmanı çoşkuyla yap.

Bu ne demek?

Yani yaptığın konuşmaya inan, o senin gerçekten savunduğun bir şey olsun.
Sanki bu konuşmayı yapmazsan dünyada o şeyin soyu tükenecek.

Peki ya konuşmam çoşku katılacak bir şey değilse? Ya dondurulmuş gıdalarla ilgiliyse?

Bak, şunu bilmelisin ki, konu önemli değildir, önemli olan anlatma biçimidir. Eğer konunda çoşku katacak bir şeyler bulamıyorsan, araştır mutlaka bulacaksın. Mesela dondurulmuş gıdanın yararlarını araştır. Bir sürü şeyle karşılaşacaksın. Vitamini kaçmaz, çevreye az zarar verir vs. vs.
Bu da insanların hayatına bir katkı sağlar. Bak şimdiden bir şeyler bulduk bile.

Bir gün Lincoln'e, kocası Amerikan devrim savaşında ölen dul bir kadın gelir. Anlattığına göre sigorta şirketi tarafından dolandırılmıştır. Lincoln davayı alır ve ilk işi devrim savaşını araştırmak ve koca cilti kitaplar okumaktır. Kitapları okuduktan sonra o kadar etkilenir ki, hırslanır, sinirlenir ve kendi kendini "Bu nasıl olabilir?, bu kadının kocası bu ülke için ölüyor ama bu ülkedeki sigorta şirketi onun karısını doladırıyor". Lafın kısası davaya öyle bir hazırlanır ki jüri üyelerinden ağlayanlar bile olur. Ve tartışmasız kazanmıştır. Bu eminim sana fikirler vermiştir.

Bir taşra vaizi Henry Ward Beecher'a dinleyicileri nasıl canlı, uyanık tutarım diye sormuş. Beechar ona; bir kapıcının eline sivri değnek verip vaizi dürtmesi gerektiğini söylemiş. Dale Carnegie'de bu konuda, "ortalama bir konuşmacı için hitabet sanatı hakkında yazılmış onlarca ciltlik kitap kadar yararlı bir söz" diyor.

Ünlü sihirbaz Houdini ve bir çok konuşmacı sahneye çıkmadan önce dans ederler, göğüslerini yumruklarlar veya hoplayıp zıplarlarmış. Bunun nedeni sahneye çoşkuyla çıkmak. Eğer siz çoşkuluysanız onlarda çoşkulu olacaktır. Eğer siz ruh gibi anlatırsanız muhtemelen salondakilerin yarısı uyuyacaktır. Konuşmayı yapan kişi herkesin davranışlarını belirleyen kişidir.

Canlı olun, dünyanın en iyi kişisel gelişimcilerinin ve konuşmacılarının sahneye nasıl çıktıklarını izleme fırsatınız olursa yukarıda ne demek istediğimi anlarsınız.

Şunu unutmayın hiç bir şey çoşkusuz ve tekdüze konuşmadan daha sıkıcı olamaz. Kesin Çin işkencelerinde bu da vardır. Konuşmalara katıldıkça bunu anlayacaksınız. Zira ben buna çok maruz kaldım...

Son olarak diyeceğim şu ki, ne yapın yapın sahneye çoşkulu çıkın. Ki bu heyecan faktörünü yenmenin en başlıca taktiklerinden biridir.

Hakan Mengüç

Blogger'dan Tanınmak ve Para Kazanmak

2008-11-11T00:24:00.000+02:00

Geçen akşam National Geographic kanalında Yemeklerle ilgili bir program izledim. Programda değişik ülkelerdeki kişilerle irtibatlar kurulup onlar aracılığı ile kendi şehirlerinin, kendi kültürlerinin yemekleri tanıtılıyor.

İrtibat kurdukları kişilerse, yemek hakkında blog sitesi yapmış, her gün yaptıkları yemeklerin fotoğraflarını çekip ve bir de yazı yazı yazıp bloglarına ekliyen kişiler. Hiç biri bu kadar popüler olacağını beklemiyormuş. Hatta şimdi sitelerinden para bile kazanıyorlarmış.

Yaptıkları tek şey her gün bloglarına 30 dakika ayırmak. Eğer haftada bir değilde her gün ya da iki günde bir sitenize yazı vs. eklerseniz bir süre sonra google Pr değerinizi yükseltiyor bu da sizin aramalarda üste çıkmanızı sağlıyor. Aramalarda üste çıktıkça da sitenizin ziyaretçi sayısı inanılmaz artıyor. Birde güzel yazıyorsanız mutlaka ama mutlaka sağlam kişilerle karşılaşır, hem sitenizden para kazanır hemde çevre edinirsiniz.

Türkiye'de benimde takip ettiğim ve popüleritesi çok yüksek bloglar var. Bu işin tek can alıcı yönü süreklilik. Belki ilk 2-3 ay farkedilmeyeceksiniz ama farkedildikten sonra da bütün yazılarınız değer kazanacak.

Bu yazıyı yazmamın amacı, hem günde 30 dakikanızı yazmaya ayırmanıza teşvik etmek hem fikirlerinizin zamanla geniş kitlelere ulaşmasını sağlamak.

Sevgiyle kalın.
Hakan Mengüç

40 Yaşından Sonra Dünyanın En İyi Yazarı Olmak...

2008-11-10T15:57:00.001+02:00

40 Yaşından Sonra Dünyanın En İyi Yazarı Olmak...

- Ya bırak Allahaşkına bu yaştan sonra benden ne köy olur ne kasaba

- Haklısın!

- Gençken çalışsak, uğraşsak olurdu ama bu yaştan sonra olmaz

- Haklısın!

- O dediğin işler için hükümet yalakası olmak lazım, kimse dürüstlükle oraya gelemez

- Haklısın!

- Boş boş konuşuyorsun, bu dediklerin Polyanacılık

- Haklısın!

........

Yolda boş boş yürüyordu 40 yaşındaki adam. Birden bir adamın ‘Akşam bilmem neyin oyunu var. Tiyatroya gelin, tiyatroya gelin’ diye bağırışını duydu.

Cebindeki son parasını tiyatro biletine verdi ve heyecanla oyunu bekledi. Oyunu dikkatle izledi bizim 40 yaşındaki adam ve şaşkın bir ifadeyle, ‘Ne kadar muhteşem’ dedi, kendi kendine. Herkes dağılmıştı ama o hala orda oturuyordu.

Görevliler artık gitmesini söyledi. Ama o görevlilere tiyatro müdürünün nerede olduğunu sordu. Görevliler tiyatro müdürünün odasını gösterdiler. İçeriye girip kendini tanıttıktan sonra pat diye iş istedi tiyatro müdüründen. Çok şanslıydı 40 yaşındaki adam. Çünkü tiyatro da bir temizlikçi arıyordu. Tiyatro müdürü onu bir hafta denedi ve sonra işe aldı.

Her tiyatro oyunu izlediğinde büyüleniyordu 40 yaşındaki adam. Birden bir aşk sardı onu, Tiyatro aşkı.

Oyunlar yazmaya başladı. Sadece 3 saat uyuyor, sabah kalkıp oyun yazıyor hemen ardında da oynuyordu kendi yazdığı oyununu. Akşamleyin yine oyun yazıyordu. Deli gibi çalışıyordu 40 yaşındaki adam, deli gibi çalışıyorda ama bu çalışma onun nirvanasıydı...

Sonra tarih 40 yaşında tiyatroya başlayan bu adamı kayıtlarına William Sheakspeare diye geçirdi.

---------------------------

Bismarck, Alman birliğini kurduğunda 70 yaşındaydı.

Goethe en büyük eseri Faust'u 81 yaşında bitirdi.

Mimar Sinan Süleymaniye Camiini bitirdiğinde 70'in üzerinde idi. Selimiye'yi bitirdiğinde ise 87 yaşındaydı.

Bernard Shaw'ın piyesleri ilk defa sahnelenmeye başladığında 94 yaşındaydı.

----------------------------

İşte bu adamlar umut verdiler, özellikle, 'Ağaç yaşken eğilir' diyenlere... Demek ki uluçınar bile olsa istedikten sonra eğilir...

Hakan Mengüç

Suflörsüz Yaşam

2008-11-09T10:44:00.000+02:00

Üstün Dökmen'in kuruculuğunu yaptığı Küçük Şeyler Akademisi'nin (Anaokulu) Bursa açılışı konuşmasına gittim. Konuşmasında suflörsüz yaşamdan bahsediyordu ve o bahsederken bende en ön sıradan kendisine alkış tuttum.

Nedir suflör? Bir tiyatro oyununda oyuncuya ne demesi gerektiğini vs. söyler. Peki bunu hayatımıza uyguladığımızda suflörler kim olur? Kısaca büyüklerimiz diyebiliriz. Onların her konuda fikirleri vardır ve bizden bu fikirlere uymamızı beklerler. Mesela bana beslenme konusunda sufle verenler konularında o kadar uzman davranıyorlardı ki hep onları dinledim. Ama ne zaman ki ben, 'Dur bi ya, bi kendim araştırayım' dedim, o zaman onların bana öğrettiklerinin neredeyse tamamının yanlış olduğunu gördüm.

Yaşam hakkında, hakeza... Yaşamı o kadar zor anlatmışlardı ki, bir savaşa çıkıyorum sandım. Ama neyse ki ben başkalarından yaşamın farklı yorumlanışlarını gördüm.

İnsanın durup kendine sürekli şu soruyu sorması gerekiyor. "Bu yaptığımı onlar bana öğrettiği için mi yapıyorum, yoksa bu kendi seçimim mi?

Dinde bile böyle olmalı bu, insan babası öğrettiği için değil, kendi araştırıp, öğrenip mantıklı bulduğu için müslüman (hristiyan, budist, ataesit her neyse) olmalı...

Suflörsüz yaşamak kendin olmaktır, suflörsüz yaşamak özgür olmaktır. Kendi kararlarını kendin verebilmektir.

Burda büyüklerin deneyimlerinden yararlanmayın demiyorum, diyememde, çünkü ben onlardan çok fayda gördüm. Ama insan kimi dinleyip dinlemeyeceğini bilemiyor. Lakin ben bunu çözdüm.

Bir kişi dediğini hayatına uygulamışsa onun dedikleri dinlenir.
Eğer sağlıklı, güçlü, zindeyse sağlık tavsiyelerini dinlerim.
Mutlu, neşeli, huzurluysa hayat hakkındaki derslerini dinlerim.
Başarılı, dürüst, etrafı tarafından sevilen biriyse iş hakkındaki görüşlerini dinlerim.

Yani anlattıklarını hayatında uyguluyor ve yarar görüyorsa o adamın suflörü bizi biz yapan bir suflördür ve bir süre sonra hiç sufleye ihtiyacımız kalmaz.

Çırakken ustaları dinleriz.
Ustayken buna gerek kalmaz.
Biz zaten yolu biliriz.

Hakan Mengüç

Bir Bakkal Dükkanı ile Başlamıştı...

2008-11-08T08:44:00.000+02:00

Yıl 1917'di. Ailesinin para durumları yüzünden okuldan atılan genç, evinin altındaki dükkana, bir sandık ayakkabı lastiği, bir sandık şeker, birkaç teker kaşar peyniri, zeytin, makarna gibi mallar koyarak bir nevi bakkal dükkanı haline getirdi. İşini en iyi yaptı, dükkanını erken açtı ve hep temiz tuttu. İnsanlarla da arası iyiydi. 10 sene içinde çok iyi paralar kazandı, işini büyüttü ve bu paraları da akıllıca yatırımlar yaparak kullandı.

1928'de Ford'un distiribütörlüğünü aldı. Yine işlerini akıllıca ve özenle devam ettirdi.

1937 yılında kendi şirketini kurdu ve gittikçe zenginleşmeye başladı. Çünkü ne yapacağını biliyordu.

Kendini geliştirmek ve Amerika'da işlerin nasıl ilerlediğini görmek için 1946 yılında Amerika gezisine çıktı. Orada bütün büyük işadamlarını inceledi. Nasıl iş görüşmesi yapıyorlar, nasıl giyiniyorlar, zamanlarını nasıl kullanıyor, nelere dikkat ediyorlar vs. vs. Kendini çok geliştirdi ve çok şey öğrendi.

2 yıl sonra bu öğrendiklerini de yanına katarak General Electric'e gitti ve onları Türkiye distiribütörlüğünü almaya ikna etti. Böylece Türkiye'nin ilk ampul fabrikasını kurdular.

Gittikçe zenginleşti bir yandan da öğrenciler için vakıflar, yurtlar kurdu. Başarıları daha bitmedi bir çok fabrika ve yabancı şirketlerle ortaklık kurdu. Bunları hepiniz biliyorsunuz.

Türk Demirdöküm, Arçelik, Aygaz, Siemens, İzocam, Tofaş, vs. vs.

Sadece elindeki bir kaç eşyayla işe başlayan bu adam, azmi, çabası ve düzgün iş yapmasıyla dünya devlerinin arasına girdi.

İsmi mi?

Vehbi Koç...

Bu hikayeyi nereden mi çıkardım? Kendi hayat hikayesini yazdığı kitabından... Bence işhayatına atılan her türkün mutlaka okuması gereken bir kitap. Kitabı bir iş dergisi veriyordu, işte aşağıda resmi...

Vehbi Koç'u seveceksiniz...

Hakan Mengüç

Yaşasın Hata Yapma Özgürlüğü!

2008-11-07T09:54:00.000+02:00

Yaşasın Hata Yapma Özgürlüğü

Özgür değiliz!

Hangi özgürlükten bahsediyorum?

Hiç düşündünüz mü ayakkabı, kazak veya saat seçerken niye bu kadar zorlanıyorum, niye yanınızdakilere sürekli "Bu nasıl güzel mi?", "Doğru söyle allasen nasıl durmuş" tarzında sorular soruyorsunuz?

Aslında sizde biliyorsunuz yanınızdakilerin ne düşündüğünü "He he bu çok güzel" derken aslında "Of şunu seçse de gitsek" dediklerini...

Bu basit şeyler tüm hayatını etkiliyor. Bir kız arkadaşı seçerken bile çevrendekilerin onu beğenmesini istiyorsun, her şeyde ama her şeyde böyle yapıyorsun dikkat ettin mi?

Peki niye?

Çocukluğundan beri başında hep bir ebeveyn vardı, her işine karıştılar. Onları suçlamıyorum, çünkü onlarda böyle öğrendiler. "Onu yeme bunu ye " dediler. "Oraya yanlız gitme", "Şuraya çıkma", " Babana sormadan alma" "Abine danış" ,"Kendi başına karar verme" ," İlk önce adam ol" ,"Büyüklerine danış" ,"Sakın yalnız hareket etme" ve yüzlercesi...

İşte tüm bunlar o kadar tekrarlandı ki NLP'deki çapa denilen olay oldu. Yani sende artık motor bir davranış oldu bunlar. Ayakkabının bağcını sadece ilk defa bağlarken bilinçli düşünürsün "Hımm şu ipi burdan geçirdim, şunu şurdan, işte oldu" bunu bir kaç defa tekrarladıktan sonra artık bir motor davranışa dönüşür. Yürümek, kaşığı ağzına götürmek, nefes almak bir motor davranıştır.

İşte aynen bu ebeveyn baskısı da bir süre sonra motor bir davranışa dönüşüyor. Artık nedenini bilmesende yapacağın her şey için birilerine danışıyorsun.

Her zaman bir hoca, öğretmen, üstad arıyorsun. Halbuki her şeyi kendi kendine öğrenebilirsin.

Nasıl mı?
Hata yaparak. Hata yapmak dünyanın en büyük zevklerinden biridir. 12 yıllık okul hayatında öğrendiklerinin toplamını 1-2 hatandan ders çıkarark öğrenebilirsin.

Ama hata yapmaktanda korkuyorsun, çünkü içindeki o ebeveyn seni gözlüyor ve sen hata yaptığında senle dalga geçebilir. Şunu çok rahatça söyleyebilirim ki "Hata yapmaktan korktuğun için dünyanın en büyük lezzetlerini kaçırıyorsun"

İçindeki o baskı gitmeden asla özgür olamayacaksın. Peki o baskıyı nasıl ortadan kaldırabiliriz?

Hata yaparak. Evet bundan sonra bir şey yaparken asla kimseye bir şey sorma, yap sadece yap. Hata yaptıkça kişiliğin mükemmeliğe ulaşacak. Artık göreceksin ki kimse seni senden daha çok sevemez, daha çok düşünümez. Onun için artık kendi kararlarınla yaşa.

Bunlar başkalarına saçma görünebilir hatta senle dalga bile geçerler ama en az bir yıl sonra kişiliğin öyle bir gelişirki 1-2 sene içinde şunu dersin, aynen benim dediğim gibi...

"Ben gerçekten yaşıyorum, yarın bile ölsem gam yemem, çünkü bugün kendim olarak yaşadım bugün Hakan olarak hayatın tüm güzelliklerini tattım"

Yaşasın hata yapma özgürlüğü....

Hakan Mengüç

Neden ben Tanrım? ve Sorular

2008-11-06T12:06:00.000+02:00

Efsane Wimbledon'un ilk zenci Şampiyonu Arthur Ashe kan naklinden kaptığı AIDS'den ölüm döşeğindeydi..

Hayranlarından biri sordu.. "Tanrı böylesine kötü bir hastalık için neden seni seçti?"

Arthur Ashe cevap verdi..
"Tüm dünyada 50 milyon çocuk tenis oynamaya başlar, 5 milyonu tenis oynamayı öğrenir, 500 bini profesyonel tenisçi olur, 50 bini yarışmalara girer, 5 bini büyük turnuvalara erişir, 50'si Wimbledon'a kadar gelir, 4'ü yarı finale, 2'si finale kalır. Elimde şampiyonluk kupasını tutarken Tanrı'ya 'Neden ben?' diye hiç sormadım. Şimdi sancı çekerken, Tanrı'ya nasıl 'Niye ben?' derim?.

Mutlu ve mutsuz insanlar incelendiğinde ortaya çıkan en somut örneklerden birisi de kendilerine sorup durdukları sorulardır. Mutsuz insanlar, 'Neden ben, neden şuna sahip değilim, benim neden bu kadar param yok' tarzında sorular sorarken, mutlu insanlar genellikler, 'Ne kadar güzel şeylere sahibim, nelere şükretmeliyim, hayatımda neler güzel?' sorularını kendilerine soruyorlar.

Bunun zenginlik fakirlikle de alakası yok. Eğer sabah akşam yiyeceğiniz bir yemeğiniz ve sıcak bir yatağınız varsa mutsuzluğu bilerek isteyerek seçiyorsunuz. Kaç kişinin sadece yemeğim ve yatağım olsun başka hiç bir şey istemiyorum dediğini biliyor musunuz? Neyse bu konu tartışmaya açıktır lakin ben burada aslında soruların gücünü vurgulamak istedim.

Sorular insan odağını çok hızlı bir şekilde değiştirme gücüne sahipler. Kendinize bir soru sorduğunuzda beyin ne yapar yapar onun cevabını bulur. Hatta cevabı yoksa uydurur.

Mesela hiç geliri, işi olan birini düşünelim. Sürekli kendine, 'Off neden içim sıkılıyor?' diye soru sormaya başlarsa ve bunun gerçekten cevabı yoksa beyin kendi cevaplar uydurur. Sonunda o kişi artık cin mi? der, büyü? mü der, kanserim mi? der....... yani merak etmeyin beyin cevabını bulur.

Onun için kendimize sorduğumuz soruları dikkatli seçmeliyiz. Bu kadar anlattım ama hemen bir deneme fırsatı vereyim size, canınız sıkıldığı bir anda, 'Şu anda hayatımda neler iyi?' diye bir soru sorun kendinize... Muhtemelen ilk cevap, 'Hiçbir şey olacak' ama biraz ısrar edin, 2-3 dakika... Sonra neler olduğunu göreceksiniz... Bakın bir varsayımda bulunmuyorum, deneyin ve görün...

Mutlu günler...

Hakan Mengüç

Bir Sporcu En Üst Düzey Performansa Nasıl Ulaşır - 1 Hedef Büyütmek

2008-11-05T12:12:00.000+02:00

Bir Sporcu En Üst Düzey Performansa Nasıl Ulaşır - 1 Hedef Büyütmek

Eskiden spor için sadece vücut yapısının, kasların ve genetik kalıtımın önemli olduğu söylenirdi. -maalesef ki Türkiye'de hala böyle söyleniyor- Oysa ki sporcular bu tabuları yıktılar. Mesela 2008 Pekin olimpiyatlarını göz önüne alırsak çoğu zaman bunun aksi yönünde sonuçlar çıktı. Kısa mesafe koşularında uzun boy dezavantajdır diye düşünülüyordu ki en uzun atlet olan Usain Bolt 1.97 boyuyla birinci oldu. Bir makalede okuduğuma göre Usain Bolt'un kısa mesafe için fazla uzun olduğu yazılıyordu. Bunun tam tersi de uzun mesafe koşucuları için uzun boylu uzun bacaklı olunması gerektiği savunulur. Yine Pekin Olimpiyatları 5.000 - 10.000 metre erkeklerde gördük ki kısa boylu atletler gayet rahat ilk üçe giriyorlar. Ayrıca Osaka 2007 200 metre finallerinde 1.73'lük Tyson Gay kendisinden 24 santim uzun olan 1,97'lik Usain Bolt'u geçerek dünya şampiyonu oldu. Bir çok yorumcu 200 metrede uzun boyu avantajlı buluyordu.

Formda olmak, kaslı ve kuvvetli olmak kesinlikle ve kesinlikle önemlidir bundan bahsetmiyoruz, benim bahsettiğim genetiğin bu konuda çok az rol oynaması...

Onun dışında bir tabu daha vardır. Yaş!? Herkes 32- 33 yaşlarına gelen kişilerin artık bırakmasını ve bir şey yapamayacağını savunur. Ama yine Pekin 2008'de o muhteşem kadın Dara Torres bize göstermiştir ki, yaş hiç bir zaman engel değildir. Dara Torres 41 yaşında yüzmede gümüş madalya kazandı. Birinci ile üçüncünün yaşlarını topladığınızda anca 41 ediyor. ?!

Peki yaş ve genetik değilse asıl performansı etkileyen ne?

Vücut ve antremanı geçtiğimizi varsayaraktan anlatıyorum.

İşte birinci etken...
Hedef Büyütmek

Micheal Phelps Olimpiyatlara giderken 8 altın madalya hedefi koymuştu. 8 !?

Bu hedefi koymasının bir kaç nedeni vardı. Hem olimpiyat tarihine geçmek istiyor hemde 8 milyon dolar kazanmak istiyor. Zira sponsoru 8 madalyaya ulaşırsa 8 milyon dolar vereceğini olimpiyat öncesi açıklamıştı. (Wow!) Öyle ya da böyle bu adam büyük bir hedef koydu ve 7 dünya rekoru 1 Olimpiyat rekoru ile 8 altın madalya kazanarak dünya tarihine geçti. Size Phelps'le ilgili esprili bir resim göstermek istiyorum

Sizce Phelps 1 altın madalya hedefi koysa 8 altın madalya alabilir miydi? Hiç sanmıyorum, gelin sebebini açıklayayım.

Beynimizde 100 milyar nöron (sinir hücresi) vardır ve bunlar bize hizmet etmeyi beklemektedir. Peki bunlar neye göre çalışır? Bizim hedeflerimize göre...

Beyin tanımlamış bir hedefe sahip olduğunda; amacına ulaşınaya kadar yoğunlaşmakta, yönlenmekte; tekrar yoğunlaşmakta ve tekrar yönlenmektedir.
Tanınmlanmış bir hedefi yoksa beynin enerjisi boşa harcanmaktadır.
Tony Robbins

Beyin ayda 50YTL kazanma fikri ile ayda 4 milyon lira kazanma fikri arasında bir fark görmez. Ama siz 4 milyon lira hedef koyarsanız size ona göre fikirler verecektir. Ayda 4 milyon lira kazanacağınızı söylemiyorum -bu arada niye olmasın?- sadece bu hedefi koyduğunuzda beyniniz olağanüstü çalışacaktır.

Gelin bir deneme yapalım

Ben seminerlerimde bu konuyu daha iyi anlamaları için insanlara hemen bir alıştırma yaptırırım. Yanımda olsaydınız hemen denerdik ama isterseniz tek başınıza da deneyebilirsiniz. Öncelikle ayağa kalkın ve bir atlama çizgisi belirleyin. Şimdi atlayabildiğiniz kadar ileri atlayın ve orayı işaretleyin. Şimdi tekrar atlama çizgisine dönün ve kendinize çok ama çok uzakta, atlamanın mümkün olmadığı bir hedef koyun. O hedefe iyice bakın. Şimdi gözünüzü kapayın ve zihinsel prova yaparak oraya atladığınızı görün ama hayalin içinde olarak. O hedefe atladığınızda kendinizi hemen alkışlayın 'Ben buyum işte, bu kadar kolay' gibi güçlü sözlerle kendinize ödül verin. Bu çok önemli! Şimdi aynı alıştırmayı dört kere daha yapın. Sonra gözlerinizi açın 'Zaten beş kere atlamıştım ama hadi son bir kez daha atlayayım' deyin ve atlayın.

Bu ve buna benzer alıştırmaları insanlara her zaman gösteriyorum ve şaşırıyorlar. Keşke bize doğduğumuzda beynimizin kullanma klavuzu verselerdi.

Verilmedi ama biz bilim sayesinde, yeni öğretiler sayesinde ve çoğunlukla deneme-yanılma yoluyla yeni yöntemler keşfettik. İnanıyorum ki daha keşfedilmemiş ne müthiş sırlar vardır.

Peki Bir Sporcu Ne Yapmalı?

Hedefini yükseltmeli, o kadar yükseltmeli ki hem ona imkansız görünsün hem heyecanlandırsın. Diyelim ki 200 Metre koşucususunuz, hedefiniz Türkiye şampiyonu olmaksa bu çok küçük bir hedeftir. Hedefiniz Usain Bolt'u geçmekse bu orta bir hedeftir. Hedefiniz Usain Bolt'un 19.31'lik rekorunu kırmak ve dünya rekortmeni olmaksa bu büyük bir hedeftir.

Ve hedefiniz 17.00 saniye koşmak gibi bir hedefse işte bu GERÇEK BÜYÜK HEDEFTİR

O zaman siz ne dünya rekorunla ilgilenirsiniz, ne Türkiye şampiyonluğuyla ne Usain Bolt'la... Sizin hedefiniz kendi 17.00 saniyeyi geçmek olur.

Ve bunu yapacak sporcular her zaman tarihe geçecektir.

Bu aralar bazı gençlerle çalışıyorum ve onlarla hedef çalışmaları yapıyorum. Hedeflerini büyüterek kısa zamanda dahi büyük sonuçlar alıyorlar. Misal olarak bir 11 yaşındaki bir çocuktan 100 metre koşmasını istedim 19.20 gibi bir şey koştu. Sonra çeşitli zamanlarda onla çalıştık ve hedefini 08.00 koyduk. Bir hafta sonra 100 metreyi 14.50'de koştu. Bu büyük, çok büyük bir gelişmedir. Tüm bunlardan sonra kendine iyice güvendi ve koşucu olmaya karar verdi. (Onun kararları daha çok değişir ama en azından neler yapabileceğini gördü)

-----------------------------------
Not: Bu yazıyı yazdıktan 1,5 ay sonra çalıştığım 2 genç Bursa'da yapılan bir koşu'da kendi alanlarından birinci oldular.

Üst Düzey Performans Tekniklerini ilk onların üzerinde uyguladım. Her gün 5 km beraberce koştuk ve özel tekniklerimizi, zihinsel antremanlarımızı zevkle yaptık.

Ve harika bir başarı elde ettik.

Oğuzhan Bursa Botanik Barış Koşusunda 100 metre'de 13.90'la birinci oldu.
Alperen 3.000 metre'de 12.04'le birinci oldu.